เมื่อพูดถึง “ว่าวควาย” หลายคนอาจนึกถึงว่าวรูปร่างแปลกตาที่มีหัวและเขาควายโค้งงาม ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า แต่สำหรับคนใต้ ว่าวควายไม่ได้เป็นเพียงการละเล่นพื้นบ้าน หากยังเป็นเรื่องราวที่สะท้อนความผูกพันระหว่างคนกับวิถีเกษตรกรรม และความสำนึกในบุญคุณของสัตว์ที่เคยเป็นกำลังสำคัญของครอบครัวชาวนา

เรื่องเล่าของว่าวควายผูกโยงกับวิถีชีวิตชาวนาภาคใต้ในอดีต โดยมีการกล่าวถึงพื้นที่จังหวัดสตูลว่าเป็นแหล่งเริ่มต้นสำคัญ ก่อนที่ภูมิปัญญาการทำและการเล่นว่าวควายจะแพร่กระจายไปยังพื้นที่ใกล้เคียง รวมถึงจังหวัดสงขลาและจังหวัดอื่น ๆ ในภาคใต้ ในยุคที่เครื่องจักรกลการเกษตรยังไม่เข้ามามีบทบาท “ควาย” คือแรงงานสำคัญของครอบครัว ทั้งไถนา ลากข้าว และช่วยงานต่าง ๆ ในท้องทุ่ง ควายจึงไม่ได้เป็นเพียงสัตว์เลี้ยง แต่เป็นเสมือนสมาชิกของครอบครัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับชาวนามาตลอดฤดูกาลเพาะปลูก

เมื่อผ่านพ้นฤดูเก็บเกี่ยว ช่วงเวลาที่ข้าวถูกนำขึ้นยุ้งและท้องนาเริ่มว่างเปล่า ก็เป็นช่วงที่ควายได้พักจากการทำงานหนัก ชาวบ้านจึงมีเรื่องเล่าว่าได้สร้าง “ว่าวรูปควาย” ขึ้น เพื่อระลึกถึงและตอบแทนบุญคุณของควายที่ช่วยทำมาหากินมาตลอดทั้งปี จากแนวคิดเรียบง่ายดังกล่าว ว่าวควายจึงค่อย ๆ กลายเป็นทั้งการละเล่นและสัญลักษณ์ของความผูกพันระหว่างคนกับสัตว์ในวิถีชนบท

ภูมิปัญญาช่างใต้…เปลี่ยนไม้ไผ่ให้กลายเป็น “ควายบนฟ้า” เสน่ห์อีกอย่างของว่าวควายอยู่ที่งานช่าง เพราะกว่าจะได้ว่าวหนึ่งตัว ช่างพื้นบ้านต้องอาศัยทั้งความชำนาญในการคัดเลือกไม้ไผ่ การเหลาไม้ การผูกโครง และการขึงวัสดุให้เกิดความสมดุล โครงสร้างว่าวยังสะท้อนการนำภูมิปัญญาการทำว่าวพื้นบ้านหลายรูปแบบมาประยุกต์เข้าด้วยกัน ทั้งโครงปีกที่ต้องแข็งแรงและรับแรงลมได้ดี ขณะเดียวกันส่วนหัวและเขาก็ถูกออกแบบให้มีลักษณะคล้ายหัวควายและเขาควายอย่างโดดเด่น

สิ่งที่ทำให้ว่าวควายมีเอกลักษณ์ยิ่งขึ้น คือ “แอก” หรือ “ธนูว่าว” ที่ติดอยู่บริเวณส่วนหัว เมื่อว่าวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แรงลมจะทำให้แอกเกิดเสียงกังวานและหวีดหวิว เสียงนั้นกลายเป็นเอกลักษณ์ของว่าวควาย และถูกเชื่อมโยงกับภาพของควายที่กำลังพักผ่อนและเล็มหญ้าอยู่กลางท้องทุ่ง ดังนั้น ว่าวควายจึงไม่ได้มีเพียงรูปลักษณ์ที่เลียนแบบควาย แต่ยังนำ “เสียง” ของธรรมชาติมาเป็นส่วนหนึ่งของตัวว่าวด้วย

ว่าวควายในอดีตยังมีเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อของชาวบ้าน โดยเฉพาะการใช้ว่าวเป็นส่วนหนึ่งของการสังเกตและเสี่ยงทายสภาพดินฟ้าอากาศ มีความเชื่อว่า หากปล่อยว่าวขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วว่าวสามารถลอยตัวได้ดี นิ่ง สง่างาม และส่งเสียงอย่างสม่ำเสมอ ก็ถือเป็นนิมิตหมายที่ดี เชื่อกันว่าฝนฟ้าจะตกต้องตามฤดูกาล และปีต่อไปพืชผลทางการเกษตรจะอุดมสมบูรณ์ ความเชื่อเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า สำหรับคนในอดีต ท้องฟ้า สายลม ฤดูกาล และการทำเกษตร ล้วนเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก ว่าวจึงเป็นทั้งของเล่น เครื่องมือแห่งภูมิปัญญา และสิ่งที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ

เมื่อว่าวควายแพร่เข้าสู่พื้นที่ต่าง ๆ ของภาคใต้ แต่ละชุมชนก็มีการปรับรูปแบบและวิธีการทำให้เหมาะกับภูมิปัญญาของท้องถิ่น ในจังหวัดสงขลาเอง โดยเฉพาะพื้นที่ที่ยังคงมีวิถีชีวิตผูกพันกับท้องทุ่งและการละเล่นพื้นบ้าน ความรู้เรื่องการทำว่าวควายได้รับการถ่ายทอดจากช่างรุ่นเก่าสู่คนรุ่นใหม่ ทั้งการเลือกไม้ไผ่ การเหลาโครง การผูกซุง การขึงว่าว ตลอดจนการทำและติดแอกให้เกิดเสียงตามแบบฉบับของช่างแต่ละคน องค์ความรู้เหล่านี้จึงไม่ได้อยู่เพียงในรูปของว่าวที่นำมาแข่งขันหรือจัดแสดงเท่านั้น แต่ยังอยู่ใน “มือของช่าง” และ “คำบอกเล่าของคนรุ่นเก่า” ที่ช่วยส่งต่อภูมิปัญญาจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง ทุกครั้งที่ว่าวควายลอยขึ้นเหนือท้องทุ่ง เสียงแอกที่ดังผ่านสายลมจึงอาจไม่ได้เป็นเพียงเสียงของการละเล่น หากเป็นเสียงที่พาเราย้อนกลับไปสู่ภาพของท้องนาในวันที่ควายยังเป็นแรงงานสำคัญของครอบครัว จากสัตว์ที่เคยช่วยไถนา ลากข้าว และร่วมแรงกับชาวบ้านในทุกฤดูกาล สู่การถูกถ่ายทอดเป็นรูปลักษณ์บนผืนว่าว ว่าวควายจึงเป็นเสมือนเครื่องเตือนความทรงจำถึงวิถีชีวิตของคนใต้ในอดีต และเมื่อภูมิปัญญาการทำว่าวยังคงได้รับการสืบทอดในจังหวัดสงขลาและพื้นที่ภาคใต้ เสียงแอกที่ก้องอยู่บนท้องฟ้า ก็ยังคงทำหน้าที่บอกเล่าเรื่องราวของ “คน ควาย ท้องนา และสายลม” ให้คนรุ่นใหม่ได้รู้จักรากเหง้าของวัฒนธรรมพื้นถิ่นต่อไป

ขอบคุณข้อมูลและรูปภาพ : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

ศาลเจ้าพ่อเสือ ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวไทยเชื้อสายจีนและผู้มีจิตศรัทธานิยมเดินทางมากราบไหว้ขอพร เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต โดยเฉพาะการขอพรจาก “องค์เทพตั๋วเหล่าเอี้ย” หรือ “เฮี่ยงเทียนเสี่ยงตี่” เทพผู้ได้รับการเคารพนับถืออย่างกว้างขวางในวัฒนธรรมจีน เชื่อกันว่าทรงมีอำนาจในการปกป้องคุ้มครอง ปัดเป่าอุปสรรค เสริมดวงชะตา และช่วยให้การค้าขายเจริญรุ่งเรืองตลอดทั้งปี

องค์เทพตั๋วเหล่าเอี้ยเป็นเทพเจ้าที่มีตำนานเล่าขานสืบต่อกันมาหลายรูปแบบ บางตำนานกล่าวว่าทรงมีพระนามเดิมว่า “เสวียนอู่” เจ้าชายแห่งเมืองจิงหลี่ ผู้สละชีวิตทางโลกออกแสวงหาธรรมจนบรรลุคุณธรรมขั้นสูง ขณะที่อีกตำนานระบุว่าทรงเป็นนักพรตแห่งเขาบู๊ตึ๊ง ผู้สำเร็จเป็นเซียนจากการปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัด นอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าทรงเป็นภาคหนึ่งของไท่ซั่งเหล่ากุน ตัวแทนแห่งดาวเหนือ หรือเป็นชายชาวเมืองลกฮงกึงตั้ง ประเทศจีน ที่ละทิ้งอาชีพฆ่าสัตว์ หันมาศึกษาธรรมะจนบรรลุธรรมตามคำแนะนำของนักพรตลัทธิเต๋า

ภายหลังจากบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จ เง็กเซียนฮ่องเต้ได้แต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการแห่งทิศเหนือ พร้อมประทานธงดำเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจในการปราบปรามสิ่งชั่วร้าย ตามความเชื่อโบราณ องค์เทพมีลักษณะเด่นคือ เท้าข้างหนึ่งเหยียบงู อีกข้างหนึ่งเหยียบเต่า และมีเสือเป็นพาหนะ จึงเป็นที่มาของชื่อ “เจ้าพ่อเสือ” ที่ผู้คนเรียกขานกันมาจนถึงปัจจุบัน

สำหรับประเทศไทย ศาลเจ้าพ่อเสือแห่งแรกได้รับการสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว บริเวณถนนบำรุงเมือง กรุงเทพมหานคร ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีการขยายถนนบำรุงเมือง จึงได้ย้ายศาลเจ้ามายังบริเวณสามแพร่ง ถนนตะนาว และก่อสร้างตามรูปแบบสถาปัตยกรรมศาลเจ้าจีนทางภาคใต้ ซึ่งยังคงเอกลักษณ์และความงดงามมาจนถึงปัจจุบัน

ส่วนศาลเจ้าพ่อเสือหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 โดยคณะผู้มีจิตศรัทธาในองค์เทพตั๋วเหล่าเอี้ย ได้อัญเชิญผงขี้เถ้าจากกระถางธูปของศาลเจ้าต้นกำเนิดในประเทศจีนมาประดิษฐานไว้ เพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจและเปิดโอกาสให้ชาวหาดใหญ่รวมถึงผู้ศรัทธาในพื้นที่ภาคใต้ได้เดินทางมากราบไหว้ขอพรได้อย่างสะดวก

ปัจจุบัน ศาลเจ้าพ่อเสือหาดใหญ่ยังคงเป็นสถานที่สำคัญทางจิตใจของชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีน เป็นศูนย์รวมแห่งความศรัทธาที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น และเป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์กทางวัฒนธรรมที่สะท้อนรากเหง้า ความเชื่อ และวิถีชีวิตของชาวจีนโพ้นทะเลในเมืองหาดใหญ่ได้อย่างชัดเจน

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

เทศกาลสารทเดือนสิบ ของชาวภาคใต้ นอกจากบรรยากาศการทำบุญและการพบปะของคนในครอบครัวแล้ว ยังมีขนมพื้นบ้านอีกหลายชนิดที่มีความหมายผูกโยงกับความเชื่อและวิถีชีวิตของผู้คน หนึ่งในนั้นคือ “ขนมบ้า” ขนมพื้นถิ่นที่อยู่คู่กับประเพณีเดือนสิบมาอย่างยาวนาน

ขนมบ้าเป็นหนึ่งในขนมที่ใช้สำหรับทำบุญและนำไปประกอบพิธี ตั้งเปรต ในวันแรม 15 ค่ำ เดือน 10 ซึ่งเป็นช่วงสำคัญของเทศกาลสารทเดือนสิบ ชาวบ้านจะจัดขนมและอาหารต่าง ๆ เพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่บรรพบุรุษ ญาติผู้ล่วงลับ หรือที่เรียกกันว่า “ตายาย” และ “เปรตชน” หัวใจสำคัญของขนมชนิดนี้ไม่ได้อยู่เพียงรสชาติ แต่ยังอยู่ที่ รูปร่างและความหมายที่ซ่อนอยู่ เพราะขนมบ้ามีลักษณะคล้าย ลูกสะบ้า ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการละเล่นพื้นบ้านของคนในอดีต จึงมีการนำขนมชนิดนี้มาเป็นสัญลักษณ์แทนลูกสะบ้า และเชื่อมโยงเข้ากับการละเล่น “เล่นบ้า” ซึ่งเป็นการละเล่นพื้นบ้านที่คนรุ่นก่อนรู้จักกันดี

ขนมบ้าแบบดั้งเดิมทำจากวัตถุดิบที่หาได้ง่ายในท้องถิ่น โดยมี มันเทศ หรือที่ชาวใต้บางพื้นที่เรียกว่า “มันล่า” เป็นส่วนประกอบหลัก นำมาต้มจนสุก ก่อนนำมาผสมกับแป้ง น้ำตาล และส่วนผสมอื่น ๆ แล้วนวดคลุกเคล้าให้เข้ากัน สูตรหนึ่งประกอบด้วย แป้งข้าวเหนียว 125 กรัม มันเทศต้มสุก 250 กรัม น้ำตาล 45 กรัม งาขาว 30 กรัม ไข่ไก่ 1 ฟอง เกลือ 1 ช้อนชา และน้ำสะอาดประมาณ 100 มิลลิลิตร โดยสามารถปรับสัดส่วนได้ตามลักษณะของมันเทศและเนื้อแป้ง เมื่อได้เนื้อขนมที่เหนียวนุ่มพอดีแล้ว จึงนำมาปั้นเป็นก้อนกลม หรือคลึงให้แบนเป็นรูปคล้ายลูกสะบ้า ก่อนนำไปทอดในน้ำมันจนด้านนอกเหลืองกรอบ กลิ่นหอมของงาผสมกับรสหวานอ่อน ๆ ของมันเทศ กลายเป็นขนมพื้นบ้านที่เรียบง่ายแต่มีเรื่องราวอยู่ภายใน

ในมิติของประเพณี ขนมบ้าไม่ได้เป็นเพียงอาหารสำหรับรับประทาน แต่เป็น “ขนมแห่งความเชื่อ” ที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคนเป็นกับคนที่ล่วงลับไปแล้ว การนำขนมไปทำบุญและตั้งเปรต จึงเปรียบเสมือนการส่งต่อความปรารถนาดีและผลบุญไปยังบรรพบุรุษ ขณะที่รูปลักษณ์ของขนมซึ่งสื่อถึงลูกสะบ้า ก็ทำให้ขนมชนิดนี้เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตและการละเล่นของคนใต้ในอดีต นี่จึงเป็นเหตุผลที่ขนมบ้ายังคงปรากฏอยู่ในสำรับขนมเดือนสิบ แม้รูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้คนจะเปลี่ยนแปลงไปมากแล้วก็ตาม

แม้ ขนมบ้าแบบโบราณจะไม่มีไส้ แต่ปัจจุบันภูมิปัญญาท้องถิ่นสามารถนำมาต่อยอดให้เข้ากับพฤติกรรมการบริโภคยุคใหม่ได้ เช่น การเพิ่มไส้ ถั่วเหลือง ถั่วแดง หมู หรือไก่ เพื่อสร้างรสชาติและรูปแบบที่หลากหลาย

การพัฒนาดังกล่าวไม่ได้หมายถึงการทิ้งสูตรดั้งเดิม แต่เป็นการนำองค์ความรู้เดิมมาสร้างทางเลือกใหม่ ขนมบ้าจึงสามารถขยับจากขนมที่ทำเฉพาะช่วงเทศกาล ไปสู่ อาหารว่างหรือของฝากประจำชุมชน ได้

โดยเฉพาะการนำมารับประทานคู่กับกาแฟในมื้อเช้า หรือพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์บรรจุภัณฑ์สวยงามสำหรับจำหน่ายให้กับนักท่องเที่ยว ก็สามารถเพิ่มมูลค่าให้กับวัตถุดิบพื้นบ้าน และสร้างรายได้กลับคืนสู่คนในชุมชน

ขนมหนึ่งชิ้นที่บอกเล่าเรื่องราวของคนใต้

ขนมบ้าจึงเป็นมากกว่าขนมทอดธรรมดา เพราะในหนึ่งชิ้นมีทั้ง วัตถุดิบจากท้องถิ่น ภูมิปัญญาการทำอาหาร ความเชื่อเรื่องบรรพบุรุษ ประเพณีสารทเดือนสิบ และร่องรอยการละเล่นพื้นบ้านของคนรุ่นก่อน

จากมันเทศ แป้ง น้ำตาล และงา กลายเป็นขนมที่ส่งต่อความทรงจำจากรุ่นสู่รุ่น และในวันนี้ ขนมบ้าก็ยังสามารถเดินหน้าต่อไปได้ด้วยการปรับรูปแบบให้เข้ากับยุคสมัย โดยไม่จำเป็นต้องสูญเสียรากเหง้าของตัวเอง

เพราะขนมบ้าหนึ่งชิ้น ไม่ได้มีเพียงรสชาติของความหวานกรอบ แต่ยังมีเรื่องราวของ “ตายาย” และวิถีชีวิตคนใต้ซ่อนอยู่ในทุกคำ

ขอบคุณภาพและข้อมูล : Cultural Map Thailand, ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

หอดูดาวเฉลิมพระเกียรติ 7 รอบ พระชนมพรรษา สงขลา หรือ “หอดูดาวภูมิภาคสงขลา” ตั้งอยู่บนเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา บนพื้นที่ประมาณ 25 ไร่ จัดตั้งขึ้นภายใต้โครงการหอดูดาวภูมิภาคสำหรับประชาชนของ สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (NARIT) เพื่อขยายโอกาสให้ประชาชนและเยาวชนในภาคใต้เข้าถึงการเรียนรู้ด้านดาราศาสตร์

หอดูดาวแห่งนี้ เปิดดำเนินการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2562 และเป็นหอดูดาวภูมิภาคสำหรับประชาชนเต็มรูปแบบแห่งที่ 3 ของประเทศไทยในขณะนั้น ภายในมีทั้ง ท้องฟ้าจำลองระบบฟูลโดมดิจิทัล นิทรรศการดาราศาสตร์ และพื้นที่สำหรับจัดกิจกรรมดูดาว รวมถึงมีบทบาทเป็นศูนย์เรียนรู้ด้านดาราศาสตร์มุสลิม

จุดเด่นอีกประการคือทำเลบนเขารูปช้าง ซึ่งมีมุมเปิดกว้างกว่า 270 องศา สามารถชมทัศนียภาพเมืองสงขลา ทะเลสาบสงขลา และอ่าวไทยได้ หอดูดาวจึงไม่ได้เป็นเพียงสถานที่สำหรับ “ดูดาว” แต่ยังเป็นแหล่งเรียนรู้วิทยาศาสตร์และสถานที่ท่องเที่ยวเชิงการศึกษาที่สำคัญของจังหวัดสงขลา

นอกจากการเรียนรู้ผ่านท้องฟ้าจำลองและนิทรรศการแล้ว หอดูดาวยังมีกิจกรรม สังเกตการณ์วัตถุท้องฟ้าและปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ สำหรับประชาชนและเยาวชน โดยเฉพาะกิจกรรม NARIT Public Night ที่เปิดโอกาสให้ผู้สนใจได้เรียนรู้การใช้กล้องโทรทรรศน์และสัมผัสท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างใกล้ชิด

อีกหนึ่งเอกลักษณ์ของหอดูดาวสงขลาคือ “สะพานดาวหาง” ซึ่งเป็นองค์ประกอบด้านภูมิทัศน์ที่สื่อถึงเรื่องราวทางดาราศาสตร์ของสถานที่ และในช่วงค่ำยังมีการประดับไฟ ทำให้พื้นที่แห่งนี้มีบรรยากาศแตกต่างจากแหล่งเรียนรู้ทั่วไป และกลายเป็นอีกจุดที่ผู้มาเยือนสามารถชมวิวเมืองสงขลาได้

ด้วยทำเลและบทบาทที่เชื่อมโยงทั้ง วิทยาศาสตร์ การศึกษา และภูมิทัศน์ของเมืองสงขลา หอดูดาวแห่งนี้จึงเป็นมากกว่าสถานที่ดูดาว แต่เป็นพื้นที่ที่เปิดโอกาสให้คนทุกวัยได้เรียนรู้จักจักรวาลผ่านประสบการณ์จริง และเป็นอีกหนึ่งสถานที่สำคัญที่ช่วยสร้างแรงบันดาลใจด้านวิทยาศาสตร์ให้กับเยาวชนในภาคใต้

จากวันที่เปิดประตูในปี 2562 จนถึงปัจจุบัน หอดูดาวสงขลายังคงทำหน้าที่เป็นพื้นที่ที่พาเด็ก เยาวชน และประชาชนในภาคใต้ เงยหน้ามองท้องฟ้า เรียนรู้จักรวาล และตั้งคำถามต่อสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าขอบฟ้า

ขอบคุณภาพและข้อมูล : สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

หากพูดถึง “กล้วย” ผลไม้พื้นบ้านที่อยู่คู่กับวิถีชีวิตคนไทยมาอย่างยาวนาน หลายคนอาจนึกถึงกล้วยน้ำว้า กล้วยหอม หรือกล้วยไข่ แต่ยังมีกล้วยพื้นถิ่นอีกชนิดหนึ่งที่มีรูปลักษณ์โดดเด่นและพบในพื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทย นั่นคือ “กล้วยนาค” หรือ “กล้วยนาก”

จุดเด่นที่ทำให้กล้วยชนิดนี้แตกต่างจากกล้วยทั่วไป คือ สีของผลเมื่อสุก ซึ่งมีโทนแดงอมทองแดง คล้ายสี “นาก” โลหะมีค่าที่คนไทยรู้จักกันมาแต่โบราณ จึงเป็นที่มาของชื่อที่เรียกขานกันว่า “กล้วยนาค” ถูกจัดอยู่ในกลุ่มกล้วยพื้นเมืองของไทย และมีชื่อเรียกในแต่ละพื้นที่แตกต่างกัน ทั้งกล้วยนาก กล้วยกุ้ง กล้วยกุ้งแดง หรือกล้วยแดง ข้อมูลจากหน่วยงานด้านการเกษตรระบุว่า กล้วยชนิดนี้พบทางภาคใต้ และมีชื่อทางพฤกษศาสตร์ว่า Musa (AAA group) "Kluai Nak"

ในอดีต กล้วยเป็นพืชที่ปลูกง่ายและอยู่ใกล้ตัวคนไทย สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้แทบทุกส่วน ทั้งผล ใบ ปลี และลำต้น ขณะที่กล้วยนาคเองก็เป็นหนึ่งในกล้วยพื้นบ้านที่ได้รับการปลูกและสืบทอดในบางพื้นที่ แม้จะยังไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าใครเป็นผู้ค้นพบหรือเริ่มปลูกกล้วยนาคเป็นคนแรก แต่การที่ชื่อของกล้วยชนิดนี้ปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลและงานศึกษาความหลากหลายของพันธุ์กล้วยไทย สะท้อนให้เห็นว่า กล้วยนาคเป็นส่วนหนึ่งของความหลากหลายทางพันธุกรรมของกล้วยพื้นบ้านไทยที่มีการเก็บรักษาและศึกษาต่อเนื่อง

ปัจจุบัน กล้วยนาคไม่ได้พบเห็นได้ทั่วไปเหมือนกล้วยน้ำว้าหรือกล้วยหอม จึงทำให้กลายเป็นพืชพื้นบ้านที่มีเสน่ห์ในอีกมิติหนึ่ง นั่นคือการเป็น “พันธุ์กล้วยที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์” ที่เสน่ห์ไม่ได้มีแค่เปลือกสีแดง เมื่อสุกเต็มที่ เปลือกของกล้วยนาคจะเปลี่ยนเป็นสีแดงอมทองแดง ขณะที่เนื้อด้านในมีสีเหลืองอมส้ม มีกลิ่นหอม และมีรสหวาน ลักษณะดังกล่าวทำให้กล้วยนาคสามารถรับประทานเป็นผลไม้สดได้ และยังมีศักยภาพในการนำไปใช้เป็นวัตถุดิบอาหารและผลิตภัณฑ์แปรรูปได้เช่นเดียวกับกล้วยพื้นบ้านชนิดอื่น แต่สิ่งที่มีคุณค่ามากกว่ารสชาติ คือ ความหลากหลายของสายพันธุ์ เพราะในวันที่การเกษตรมุ่งเน้นพืชเศรษฐกิจที่ตลาดต้องการ พันธุ์พื้นบ้านบางชนิดอาจค่อย ๆ หายไปจากพื้นที่ หากไม่มีการเก็บรักษาพันธุ์และส่งต่อความรู้จากคนรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง

เรื่องราวของกล้วยนาคสะท้อนให้เห็นภาพใหญ่ของ ความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิปัญญาพืชพื้นบ้านของไทย การเก็บรักษากล้วยพันธุ์พื้นบ้าน ไม่ได้หมายถึงการเก็บต้นกล้วยไว้เพียงต้นเดียว แต่หมายถึงการรักษาพันธุกรรม ลักษณะเฉพาะ และความรู้เกี่ยวกับพืชชนิดนั้นไว้ให้คนรุ่นต่อไป จากกล้วยที่อาจเคยอยู่ตามสวนหลังบ้าน วันนี้กล้วยนาคจึงกลับมามีพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้รู้จักอีกครั้ง ทั้งในฐานะผลไม้พื้นบ้านที่มีสีสันโดดเด่น และในฐานะหนึ่งในมรดกทางการเกษตรที่สะท้อนความหลากหลายของพืชไทย บางครั้งของดีไม่ได้อยู่ไกลตัว แต่อาจซ่อนอยู่ในสวนของชุมชน เพียงแต่เราต้องหันกลับไปมองให้เห็นคุณค่าของมันอีกครั้ง “กล้วยนาค” จึงไม่ใช่เพียงกล้วยสีแปลกตา แต่คือเรื่องราวของ พันธุ์พื้นบ้าน ความหลากหลายทางชีวภาพ และภูมิปัญญาที่กำลังรอการส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น

ขอบคุณข้อมูล : การศึกษาทางอนุกรมวิธานของกล้วย

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

หากพูดถึงเมืองชายแดนไทย–มาเลเซียอย่าง “ด่านนอก” อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา หลายคนอาจนึกถึงแหล่งท่องเที่ยว ความคึกคัก และบรรยากาศของเมืองชายแดนที่มีผู้คนเดินทางเข้าออกอยู่เสมอ แต่ท่ามกลางสีสันของเมืองแห่งนี้ ยังมีสถานที่สำคัญทางความเชื่อที่โดดเด่นจนกลายเป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์ก นั่นคือ พระพิฆเนศองค์ใหญ่แห่งด่านนอก ซึ่งถูกสร้างขึ้นให้เป็นองค์พระพิฆเนศขนาดใหญ่ที่สุดในภาคใต้

พระพิฆเนศ หรือ “พระคเณศ” และ “พระคณปติ” เป็นเทพสำคัญในศาสนาฮินดู มีลักษณะเด่นคือพระเศียรเป็นช้าง พระวรกายเป็นมนุษย์ และมักปรากฏพระองค์หลายกร ตามคติความเชื่อ พระพิฆเนศทรงเป็นเทพแห่งปัญญา ศิลปวิทยาการ ความสำเร็จ และการขจัดอุปสรรค จึงเป็นเทพที่ผู้คนจำนวนมากนิยมสักการะก่อนเริ่มต้นสิ่งใหม่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน การประกอบธุรกิจ หรือการเริ่มต้นโครงการต่าง ๆ

ตามตำนานที่เล่าขานกันในคติฮินดู มีเรื่องราวเกี่ยวกับการกำเนิดพระพิฆเนศหลายสำนวน หนึ่งในเรื่องที่เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย เล่าว่าพระแม่ปารวตีทรงสร้างพระพิฆเนศขึ้นมาเพื่อให้ทำหน้าที่เฝ้าประตู ขณะที่พระนางกำลังสรงน้ำเมื่อพระศิวะเสด็จกลับมา พระพิฆเนศซึ่งไม่รู้จักพระศิวะจึงขัดขวางไม่ให้เข้าไป จนเกิดการต่อสู้และพระศิวะทรงตัดพระเศียรของพระพิฆเนศออก พระแม่ปารวตีทรงเสียพระทัยและเรียกร้องให้พระพิฆเนศกลับคืนชีพ พระศิวะจึงมีพระบัญชาให้นำศีรษะของสิ่งมีชีวิตแรกที่พบมาใช้ และท้ายที่สุดจึงได้ศีรษะช้างมาประกอบกับพระวรกาย ทำให้พระพิฆเนศกลับคืนชีพอีกครั้ง จากตำนานดังกล่าว พระพิฆเนศจึงปรากฏในรูปพระเศียรช้างและกลายเป็นเทพที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น อีกทั้งยังได้รับการเคารพในฐานะเทพแห่งปัญญาและผู้ขจัดอุปสรรค

จากความศรัทธา สู่พระพิฆเนศองค์ใหญ่แห่งด่านนอกย้อนกลับมายังพื้นที่ชายแดนจังหวัดสงขลา ที่บ้านด่านนอก ตำบลสำนักขาม อำเภอสะเดา มีองค์พระพิฆเนศขนาดมหึมาที่โดดเด่นมองเห็นได้แต่ไกล องค์พระพิฆเนศแห่งนี้มีความสูงประมาณ 30 เมตร หน้าตักกว้าง 20 เมตร ใช้งบประมาณก่อสร้างกว่า 30 ล้านบาท โครงสร้างเป็นเหล็กถือปูน ทาด้วยสีเหลืองอร่าม และตั้งอยู่บนฐานอาคารคอนกรีตสูงประมาณ 10 เมตร โดยชั้นล่างยังเป็นพื้นที่ประดิษฐานเทวรูปและพระพุทธรูปสำหรับสักการะบูชา การก่อสร้างใช้เวลานานกว่า 1 ปี ก่อนแล้วเสร็จและมีการจัดพิธีเบิกเนตรและบวงสรวงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 โดยมีผู้คนทั้งในพื้นที่ นักท่องเที่ยว รวมถึงชาวต่างชาติเดินทางมาร่วมพิธีเป็นจำนวนมาก แหล่งข้อมูลด้านวัฒนธรรมและงานวิจัยเกี่ยวกับพื้นที่ชายแดนสะเดาระบุเช่นเดียวกันว่า องค์พระพิฆเนศแห่งนี้มีขนาดสูง 30 เมตร หน้าตักกว้าง 20 เมตร ใช้งบประมาณกว่า 30 ล้านบาท และตั้งอยู่บริเวณบ้านด่านนอก ตำบลสำนักขาม อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เดิมองค์พระพิฆเนศตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าโรงแรมโวค หมู่ 7 และอยู่ติดกับศาลพระพรหม กลายเป็นจุดที่ผู้คนสามารถเดินทางมาไหว้สักการะได้ในบริเวณเดียวกัน จึงเป็นแลนด์มาร์กแห่งศรัทธาเมืองชายแดน

วัตถุประสงค์สำคัญของการก่อสร้าง คือการเปิดพื้นที่ให้ทั้งชาวไทย ชาวต่างชาติ และนักท่องเที่ยวที่เดินทางมายังด่านนอก ได้มีโอกาสสักการะองค์พระพิฆเนศ และสัมผัสอีกมิติหนึ่งของเมืองชายแดนที่ไม่ได้มีเพียงแหล่งท่องเที่ยวและความบันเทิงเท่านั้นด้วยขนาดที่สูงถึง 30 เมตร สีเหลืองทองที่โดดเด่น และตำแหน่งที่ตั้งในย่านด่านนอก องค์พระพิฆเนศจึงกลายเป็นหนึ่งในภาพจำของพื้นที่ และถูกนำเสนอในฐานะสถานที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของอำเภอสะเดาอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันองค์พระพิฆเนศด่านนอกยังได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น องค์พระพิฆเนศที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้

และเป็นอีกหนึ่งจุดหมายของผู้ที่เดินทางมายังเมืองชายแดนไทย–มาเลเซีย จากตำนานเทพแห่งปัญญาและผู้ขจัดอุปสรรคในคติฮินดู สู่รูปธรรมของความศรัทธาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเมืองชายแดน องค์พระพิฆเนศแห่งด่านนอกจึงไม่ได้เป็นเพียงสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่เท่านั้น แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางวัฒนธรรม ความเชื่อ และวิถีการท่องเที่ยวของเมืองสะเดาที่ผสมผสานผู้คนจากหลายเชื้อชาติและหลายศรัทธาเข้าไว้ด้วยกัน

ขอบคุณข้อมูล : เทศบาลตำบลสำนักขาม และ หอจดหมายเหตุแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าฯ เชียงใหม่

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

“ยำสาหร่ายผมนางเกาะยอ” ภูมิปัญญาจากผืนทะเลสาบสงขลา รสชาติพื้นบ้านที่สืบทอดกันมากว่า 100 ปี หากพูดถึงอาหารพื้นเมืองขึ้นชื่อของ เกาะยอ จังหวัดสงขลา หลายคนอาจนึกถึงผลไม้ ผ้าทอ หรืออาหารพื้นบ้านหลากหลายชนิด แต่หนึ่งในเมนูที่มีเรื่องราวผูกพันกับวิถีชีวิตของคนเกาะยอมายาวนานกว่า 100 ปี คือ “ยำสาหร่ายผมนาง” หรือที่ชาวเกาะยอเรียกกันติดปากว่า “ยำสาย” เมนูพื้นบ้านจานนี้เกิดขึ้นจากวัตถุดิบที่หาได้จากธรรมชาติในทะเลสาบสงขลา นั่นคือ สาหร่ายผมนาง หรือ Gracilaria fisheri สาหร่ายสีแดงที่พบได้มากบริเวณทะเลสาบสงขลาตอนล่าง โดยเฉพาะพื้นที่รอบ ๆ เกาะยอ จากของกินที่เกิดขึ้นจากทรัพยากรใกล้ตัว ค่อย ๆ กลายเป็นอาหารพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์ และถูกสืบทอดจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่งจนกลายเป็นหนึ่งในรสชาติที่สะท้อนตัวตนของเกาะยอได้เป็นอย่างดี

“สาหร่ายผมนาง” ของดีจากทะเลสาบสงขลา สาหร่ายผมนาง เป็นสาหร่ายสีแดงที่ชาวเกาะยอรู้จักกันมานาน โดยมีชื่อเรียกในท้องถิ่นหลายแบบ เช่น สาหร่ายสาย สาหร่ายข้อ สาหร่ายเขากวาง และสาหร่ายวุ้น ลักษณะของสาหร่ายจะเป็นเส้นคล้ายเส้นผม มีการแตกแขนงเป็นกิ่งก้าน เมื่อมองรวมกันเป็นพุ่มจะมีความสูงประมาณ 15–20 เซนติเมตร โดยบริเวณรอบเกาะยอสามารถพบได้ในน้ำตื้นที่มีความลึกประมาณ 1–2 เมตร ตามธรรมชาติ สาหร่ายชนิดนี้มักพบอยู่บริเวณน้ำขึ้น–น้ำลง และสามารถเกาะอยู่กับวัสดุต่าง ๆ ในน้ำ ไม่ว่าจะเป็นเปลือกหอย กรวด หิน เชือก อวน ปะการัง หรือวัสดุอื่น ๆ ขณะเดียวกันก็สามารถลอยอยู่ในน้ำได้เช่นกัน บริเวณป่าชายเลนและพื้นที่น้ำกร่อยก็พบสาหร่ายผมนางได้ โดยในทะเลสาบสงขลา สาหร่ายชนิดนี้พบมากบริเวณทะเลสาบตอนล่างซึ่งมีทั้งน้ำกร่อยและน้ำเค็ม จึงไม่น่าแปลกใจว่าเหตุใดสาหร่ายผมนางจึงกลายเป็นวัตถุดิบสำคัญของอาหารพื้นบ้านเกาะยอ จากสาหร่ายริมทะเลสาบ สู่ “ยำสาย” รสมือชาวเกาะยอ ในอดีต “ยำสาหร่ายทะเลเกาะยอ” ทำรับประทานกันทั่วไปในชุมชน ก่อนจะเริ่มมีการทำจำหน่ายในพื้นที่เกาะยอและบริเวณใกล้เคียง เมื่อก่อนยำสาหร่ายจะบรรจุขายในลักษณะเป็น กระทงใบไม้ ราคาเริ่มต้นเพียงกระทงละ 25 สตางค์ ก่อนจะปรับเพิ่มขึ้นตามสภาพเศรษฐกิจ เป็น 50 สตางค์ 1 บาท และเพิ่มขึ้นเรื่อยมาตามกาลเวลา จากอาหารพื้นบ้านราคาหลักสตางค์ในวันวาน วันนี้ยำสาหร่ายผมนางได้รับการพัฒนาและบรรจุในรูปแบบที่สะดวกต่อการรับประทานมากขึ้น ราคาปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ กล่องละ 30 บาท แม้รูปแบบการจำหน่ายจะเปลี่ยนไป แต่หัวใจสำคัญยังคงอยู่ที่วัตถุดิบท้องถิ่นและสูตรการปรุงแบบดั้งเดิม

สูตรลับที่ทำให้ “สาหร่ายสีดำ” กลายเป็นสีขาว หนึ่งในจุดเด่นของยำสาหร่ายผมนางเกาะยอ คือกรรมวิธีการเตรียมสาหร่าย ซึ่งต้องอาศัยทั้งเวลา ความพิถีพิถัน และภูมิปัญญาของคนท้องถิ่น สาหร่ายสดที่ชาวบ้านนำมาจำหน่ายมีราคาประมาณ กิโลกรัมละ 60 บาท ส่วนสาหร่ายแห้งจะมีราคาประมาณ กิโลกรัมละ 500–800 บาท โดยส่วนใหญ่จะรับซื้อสาหร่ายสดแล้วนำมาแปรรูปเป็นสาหร่ายแห้ง ซึ่งเป็นกระบวนการที่ต้องใช้เวลาพอสมควร เริ่มจากนำสาหร่ายมาล้างน้ำเพื่อกำจัดเศษวัสดุต่าง ๆ จากนั้นนำไปตากแดดข้ามวันข้ามคืน แล้วนำกลับมาล้างและตากซ้ำหลายครั้ง กระบวนการดังกล่าวอาจทำซ้ำถึงประมาณ 10 รอบ ใช้เวลาราว 1 สัปดาห์ หรือจนกว่าสาหร่ายจะเปลี่ยนจากสีดำไปเป็นสีแดงและค่อย ๆ กลายเป็นสีขาว ภูมิปัญญาอีกอย่างหนึ่งคือการนำสาหร่ายไป ตากน้ำค้างและล้างด้วยน้ำฝนตามวิธีธรรมชาติ ซึ่งช่วยให้เส้นสาหร่ายมีสีขาว นุ่ม และมีความกรอบ เมื่อนำมาปรุงเป็นยำจึงมีสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์ ด้วยขั้นตอนที่ใช้เวลาและความละเอียด ทำให้ผู้ผลิตจำเป็นต้องเก็บสาหร่ายแห้งสำรองไว้ โดยบางรายมีสต็อกมากถึงประมาณ 1,000 กิโลกรัม และสามารถเก็บรักษาในถุงพลาสติกเพื่อป้องกันความชื้นได้นานหลายปี “ยำสาย” รสชาติที่มีเฉพาะถิ่น สิ่งที่ทำให้ยำสาหร่ายผมนางเกาะยอน่าสนใจ ไม่ได้อยู่เพียงรสชาติ แต่ยังอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่าง คนกับทะเลสาบ ชาวบ้านอาศัยสาหร่ายที่เติบโตอยู่ในธรรมชาติ นำมาแปรรูปด้วยวิธีการที่สืบทอดกันมา แล้วนำมาปรุงเป็นอาหารที่สามารถรับประทานได้ในชีวิตประจำวัน

จากของกินพื้นบ้านที่เคยขายเพียงกระทงละไม่กี่สตางค์ กลายมาเป็นผลิตภัณฑ์ชุมชนที่เป็นที่รู้จักมากขึ้น ขณะเดียวกันยังช่วยสร้างรายได้ให้แก่ผู้ผลิตและผู้เก็บสาหร่ายในพื้นที่ ที่สำคัญ ยำสาหร่ายผมนางมีการผลิตและสืบทอดสูตรอยู่ใน ตำบลเกาะยอ โดยอาศัยภูมิปัญญาเฉพาะถิ่น ทั้งการเตรียมสาหร่าย การตาก การทำให้เส้นสาหร่ายมีสีขาวและความกรอบ ตลอดจนสูตรการปรุงที่เป็นเอกลักษณ์ จากรสมือคนรุ่นก่อน สู่รสชาติของเกาะยอในวันนี้ กว่า 100 ปีที่ผ่านมา เกาะยอเปลี่ยนแปลงไปมาก เมืองเติบโต การท่องเที่ยวขยายตัว และวิถีชีวิตของผู้คนเปลี่ยนไปตามยุคสมัย แต่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงนั้น อาหารพื้นบ้านอย่าง “ยำสาหร่ายผมนาง” ยังคงทำหน้าที่เชื่อมโยงคนรุ่นใหม่เข้ากับเรื่องราวของคนรุ่นก่อน ทุกเส้นของสาหร่ายไม่ได้มีเพียงรสชาติ แต่ยังมีเรื่องราวของทะเลสาบสงขลา มีแรงของชาวบ้านที่ออกไปเก็บวัตถุดิบ มีภูมิปัญญาในการแปรรูป และมีความทรงจำของอาหารที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนเกาะยอมาหลายชั่วอายุคน ยำสาหร่ายผมนางเกาะยอ จึงไม่ใช่เพียงอาหารจานหนึ่ง แต่คือ “รสชาติแห่งเกาะยอ” ที่เกิดจากทรัพยากรธรรมชาติ ภูมิปัญญาชาวบ้าน และวิถีชีวิตริมทะเลสาบสงขลา ซึ่งถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น และยังคงรักษาเอกลักษณ์เอาไว้จนถึงวันนี้

ขอบคุณข้อมูล : องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะยอ

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

ก่อนที่ “สะเดา” จะกลายเป็นเมืองชายแดนสำคัญของจังหวัดสงขลาอย่างที่เราคุ้นตา ทุกวันนี้พื้นที่แห่งนี้เคยเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีบ้านเรือนกระจายตัวอยู่ท่ามกลางสวนยางพาราและป่าไผ่ การเดินทางยังไม่สะดวก ไฟฟ้าและน้ำประปายังเข้าไม่ถึง และโอกาสทางการศึกษาของเยาวชนก็มีข้อจำกัดอย่างมาก เรื่องราวของสะเดาในยุคแรกจึงเป็นภาพสะท้อนของการค่อย ๆ เติบโตจากชุมชนเล็ก ๆ สู่เมืองชายแดนที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจและการคมนาคมในเวลาต่อมา

ย้อนกลับไปในปี พ.ศ. 2482 เทศบาลตำบลสะเดาได้มีคณะเทศมนตรีชุดแรกเข้าบริหารงาน โดยมี ขุนวิเทศชนวิจารณ์ ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรี คณะเทศมนตรีในเวลานั้นประกอบด้วย หมื่นผาสุกเชิด และ นายทองคำ กาญจนโรจน์ เป็นเทศมนตรี ขณะที่ นายเปลี่ยน บุญนวล ดำรงตำแหน่งปลัดเทศบาล โดยอยู่ในช่วงที่ นายชาติ บุณยรัตพันธุ์ เป็นนายอำเภอสะเดา บุคคลเหล่านี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ยุคเริ่มต้นของการบริหารท้องถิ่นสะเดา ในช่วงเวลาที่ตัวเมืองยังมีขนาดไม่ใหญ่ และการดำรงชีวิตของผู้คนยังผูกพันอย่างใกล้ชิดกับชุมชนและพื้นที่โดยรอบ

จากบันทึกความทรงจำของผู้ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในสะเดาในยุคนั้น มีเรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับ ขุนวิเทศชนวิจารณ์ ซึ่งนอกจากจะเคยดำรงตำแหน่งนายด่านตรวจคนเข้าเมืองสะเดาและนายกเทศมนตรีตำบลสะเดาแล้ว ยังเป็นบุคคลสำคัญในชุมชนอีกคนหนึ่ง ผู้เขียนบันทึกว่า ตนเองเป็นชาวนาทวีโดยกำเนิด และเดินทางมาอยู่ที่อำเภอสะเดาตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 โดยได้อาศัยอยู่ที่บ้านของขุนวิเทศชนวิจารณ์ สถานที่แห่งนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของโรงเรียนราษฎร์ระดับมัธยมในสมัยนั้น คือ “โรงเรียนสะเดามัธยมวิทยา” โดยมี คุณเจริญ ณ สงขลา อดีตเทศมนตรีตำบลสะเดา เป็นเจ้าของและผู้จัดการ แม้โรงเรียนแห่งนี้จะเลิกกิจการไปแล้วเป็นเวลาประมาณ 60 ปี แต่เรื่องราวของโรงเรียนยังเป็นหลักฐานสำคัญที่สะท้อนให้เห็นว่า การศึกษาในสะเดาเริ่มมีความพยายามผลักดันให้เกิดขึ้นตั้งแต่ในอดีต ก่อนที่จะพัฒนาไปสู่ระบบการศึกษาที่มีความหลากหลายมากขึ้นในเวลาต่อมา หากมองย้อนกลับไปยังสภาพของสะเดาในยุคนั้น เมืองแห่งนี้แตกต่างจากปัจจุบันอย่างมาก การคมนาคมยังไม่สะดวก ถนนสายสำคัญมีเพียงประมาณ 3 สาย ได้แก่ สายสะเดา–หาดใหญ่, สายสะเดา–ปาดังเบซาร์ และสายสะเดา–ด่านนอก

รถยนต์โดยสารที่วิ่งรับส่งผู้คนก็มีเพียงสายละประมาณ 2–3 คันเท่านั้น ขณะเดียวกัน เมืองสะเดายังไม่มีทั้ง ไฟฟ้าและน้ำประปา บ้านเรือนและร้านค้าบริเวณตลาดยังใช้ ตะเกียงเจ้าพายุ เป็นแหล่งให้แสงสว่างในยามค่ำคืน พื้นที่โดยรอบตลาดสะเดายังเต็มไปด้วย สวนยางพาราและป่าไผ่ บ้านเรือนยังไม่หนาแน่น ตึกรามบ้านช่องอย่างที่เห็นในปัจจุบันยังแทบไม่มี ภาพของสะเดาในเวลานั้นจึงเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่กำลังเริ่มก้าวเข้าสู่การเปลี่ยนแปลง

หนึ่งในปัญหาสำคัญของสะเดาในอดีต คือ การเข้าถึงการศึกษาระดับมัธยม ในเวลานั้น เมื่อเด็ก ๆ เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ซึ่งเป็นชั้นประถมสูงสุดแล้ว หากต้องการศึกษาต่อในระดับมัธยม ผู้ปกครองจำเป็นต้องส่งบุตรหลานไปเรียนต่อที่ตัวจังหวัดสงขลา ซึ่งอยู่ห่างออกไปถึงประมาณ 70 กิโลเมตร เมื่อประกอบกับการเดินทางที่ยากลำบาก ผู้ปกครองจำนวนไม่น้อยจึงไม่ได้สนับสนุนให้ลูกหลานเรียนต่อ ทำให้เด็กจำนวนหนึ่งต้องยุติการศึกษาไว้เพียงระดับประถมศึกษา เรื่องนี้จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้การจัดตั้งโรงเรียนระดับมัธยมในพื้นที่สะเดามีความหมายอย่างมากต่อชุมชน และเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษาที่เกิดขึ้นในเวลาต่อมา

จากความทรงจำของผู้เขียน ยังมีการบันทึกรายชื่อบุคคลที่มีบทบาทในการบริหารบ้านเมืองสะเดาในอีกช่วงเวลาหนึ่ง ในขณะนั้น นายผาสุข ช่างชุม ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรี โดยมี นายยอด มณีรัตน์ และ นายประศาสน์ อุดมศักดิ์ เป็นเทศมนตรี และ นายเจิม ปาณชู เป็นปลัดเทศบาล ส่วนฝ่ายอำเภอมี ร.ต.อ.หวน มุตตาหารัช เป็นนายอำเภอ ร.ต.อ.วิชัย ตุมรสุนทร เป็นผู้บังคับกองตำรวจภูธร นายสุภัทร คลี่ขจาย เป็นนายด่านศุลกากร และ ร.ต.อ.ไพโรจน์ อุณหชาติ เป็นหัวหน้าตรวจคนเข้าเมืองสะเดา บุคคลเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างการปกครองและการดูแลพื้นที่ชายแดนในยุคที่สะเดายังอยู่ระหว่างการก่อร่างสร้างเมือง

ในบันทึกยังมีเรื่องราวที่น่าสนใจและอาจไม่เป็นที่รับรู้ของคนรุ่นหลังมากนัก คือเหตุการณ์ของ ร.ต.อ.ไพโรจน์ อุณหชาติ หัวหน้าตรวจคนเข้าเมืองสะเดา ซึ่งถูกโจรจีนคอมมิวนิสต์มลายาจับตัวไปบริเวณริมชายแดนไทย–มาเลเซีย ใกล้ด่านพรมแดนสะเดาฝั่งมาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2490 เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในสมัยที่ นายชูชัย สุวรรณรังสี ดำรงตำแหน่งนายอำเภอสะเดา และหลังจากนั้น ร.ต.อ.ไพโรจน์ได้หายสาบสูญไปจนถึงปัจจุบัน เรื่องราวนี้สะท้อนให้เห็นว่า ในอดีตพื้นที่ชายแดนสะเดาไม่ได้มีเพียงเรื่องของการค้าและการเดินทางข้ามแดนเท่านั้น แต่ยังเคยเป็นพื้นที่ที่มีความเคลื่อนไหวด้านความมั่นคงและเหตุการณ์ความไม่สงบ ซึ่งส่งผลต่อชีวิตของเจ้าหน้าที่และผู้คนในพื้นที่โดยตรง

นอกจากเรื่องราวของผู้คนและบ้านเมืองแล้ว บันทึกเก่ายังกล่าวถึงแนวเขตพื้นที่ของสะเดา โดยอ้างอิงจากหลักเขตและแนวภูเขา รวมถึงเส้นแบ่งเขตแดนกับรัฐของอังกฤษในคาบสมุทรมลายูในอดีต ทางด้านใต้ เริ่มจาก หลักเขตที่ 1 ซึ่งอยู่ห่างจากสะพานคอนกรีตในหมู่บ้านทับโกบราว 8 กิโลเมตร และอาศัยแนวเส้นแบ่งระหว่างรัฐปลิศกับรัฐไทรบุรีของอังกฤษ ไปทางทิศตะวันออกจนถึง หลักเขตที่ 2 บริเวณเขาบาตูตีกา ด้านเหนือ จากหลักเขตที่ 2 ตามแนว เทือกเขาน้ำค้าง ซึ่งแบ่งเขตระหว่างอำเภอสะเดากับอำเภอจะนะ ไปจนถึงหลักเขตที่ 3 บริเวณควนพลา ด้านตะวันออก จากหลักเขตที่ 3 ตามแนวแบ่งเขตระหว่างตำบลสะเดากับตำบลปริก และไปจนถึงหลักเขตที่ 4 บริเวณรอยต่อระหว่างตำบลสะเดา ตำบลปริก และตำบลทุ่งหมอ ส่วนด้านตะวันตก จากหลักเขตที่ 4 ตามแนวแบ่งเขตระหว่างตำบลสะเดา ตำบลทุ่งหมอ และรัฐเปอร์ลิสของอังกฤษ โดยแนวเขตขนานและห่างจากทางรถไฟสายใต้ช่วงหาดใหญ่–ปาดังเบซาร์ประมาณ 4 กิโลเมตร ก่อนวกกลับไปบรรจบกับหลักเขตที่ 1 แนวเขตเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า สะเดาเป็นพื้นที่ชายแดนที่มีความสำคัญมาเป็นเวลานาน และมีความเชื่อมโยงกับพื้นที่โดยรอบทั้งในด้านการปกครอง การคมนาคม และความสัมพันธ์กับดินแดนฝั่งมลายา

เมื่อย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อน สะเดายังไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ถนนมีเพียงไม่กี่สาย รถโดยสารมีจำนวนจำกัด บ้านเรือนยังรายล้อมด้วยสวนยางและป่าไผ่ และการเรียนต่อระดับมัธยมยังเป็นเรื่องที่ต้องเดินทางไกล แต่จากวันนั้น เมืองค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน การศึกษา การค้า และบทบาทของชายแดนไทย–มาเลเซีย ชื่อของบุคคลในอดีต ชื่อถนน โรงเรียน และร่องรอยต่าง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ จึงมีความหมายมากกว่าชื่อเรียกธรรมดา เพราะแต่ละชื่อกำลังบอกเล่าเรื่องราวของเมืองในยุคหนึ่ง “สะเดา” ในวันนี้อาจไม่เหมือนสะเดาในวันวาน แต่เรื่องราวของวันวานยังคงเป็นรากฐานที่ทำให้เราเข้าใจว่า เมืองแห่งนี้เดินทางมาไกลเพียงใด และบางครั้งถนนเพียงหนึ่งสาย บ้านเก่าเพียงหนึ่งหลัง หรือชื่อของบุคคลที่เราเดินผ่านทุกวัน อาจซ่อนเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของสะเดาเอาไว้มากกว่าที่เราคิด

ขอบคุณภาพและข้อมูล : เทศบาลเมืองสะเดา

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

ท่ามกลางการเติบโตของเมืองสะเดา จังหวัดสงขลา มีสถานศึกษาแห่งหนึ่งที่อยู่คู่ชุมชนมาอย่างยาวนาน และเป็นมากกว่าโรงเรียนสำหรับการเรียนการสอน เพราะที่แห่งนี้ยังเป็นเสมือน “อนุสรณ์แห่งความดี” ที่ชาวสะเดาร่วมกันสืบทอดมาจากอดีต นั่นคือ โรงเรียนสะเดา “ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์”

โรงเรียนแห่งนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ในชื่อเดิมว่า “โรงเรียนวิสามัญอำเภอสะเดา” โดยเปิดรับนักเรียนรุ่นแรกในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 54 คน ในระยะแรก โรงเรียนยังไม่มีที่ดินและอาคารเรียนเป็นของตนเอง จึงอาศัยสถานที่ของโรงเรียนจีน ซึ่งปัจจุบันคือ โรงเรียนกฤษณาวิทยา เป็นสถานที่จัดการเรียนการสอน ใช้อักษรย่อว่า “ส.ข.๙” ก่อนจะเปลี่ยนเป็น “ข.ช.” ในปี พ.ศ. 2513 จากจุดเริ่มต้น สู่โรงเรียนบนผืนดินของตัวเอง

เพียงไม่นานหลังจากก่อตั้งโรงเรียน ทางราชการได้จัดซื้อที่ดินสำหรับเป็นที่ตั้งโรงเรียนเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2497 มีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 29 ตารางวา จาก หมื่นผาสุกเชิด (ทับ ช่างชุม) ซึ่งเป็นผืนดินที่โรงเรียนใช้เป็นที่ตั้งมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ได้เริ่มก่อสร้างอาคารเรียนหลังแรก เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น จำนวน 12 ห้องเรียน ใช้งบประมาณ 184,000 บาท และก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2498 ก่อนที่อาคารหลังดังกล่าวจะถูกรื้อถอนในปี พ.ศ. 2529 ในปีเดียวกัน กระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น “โรงเรียนสะเดา ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์” เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ นายขรรค์ชัย กัมพลานนท์ อดีตนายอำเภอสะเดา ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาพื้นที่และผลักดันให้เกิดโรงเรียนมัธยมขึ้นในอำเภอสะเดา

แต่ก่อนที่ความตั้งใจดังกล่าวจะสำเร็จ นายขรรค์ชัยกลับต้องเสียชีวิตจากเหตุการณ์ปฏิบัติหน้าที่บริเวณชายแดนไทย–มาเลเซีย เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2495 ชื่อของท่านจึงไม่ได้เป็นเพียงชื่อโรงเรียน แต่เป็นชื่อที่บอกเล่าถึงความเสียสละและคุณงามความดีที่ชาวสะเดายังคงจดจำมาจนถึงทุกวันนี้ ประชาชนร่วมแรง โรงเรียนจึงเติบโต ตลอดช่วงหลายทศวรรษ โรงเรียนสะเดา “ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์” ได้รับการสนับสนุนจากทั้งภาครัฐและประชาชนในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ปี พ.ศ. 2502 ชาวบ้านร่วมกันบริจาคเงินเพื่อก่อสร้างหอประชุมขนาดเล็ก ขณะที่ปี พ.ศ. 2504 โรงเรียนได้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ม.ศ.1) และในปี พ.ศ. 2508 ได้รับงบประมาณก่อสร้างโรงฝึกงานอุตสาหกรรมศิลป์

เข้าสู่ปี พ.ศ. 2513 โรงเรียนได้รับงบประมาณ 2.2 ล้านบาท สำหรับก่อสร้างอาคารเรียนแบบ 318 จำนวน 3 ชั้น 18 ห้องเรียน และในปี พ.ศ. 2514 ประชาชนชาวสะเดายังร่วมกันบริจาคเงินเพื่อซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีกกว่า 2 ไร่ การขยายตัวของโรงเรียนยังคงดำเนินต่อเนื่อง โดยมีการก่อสร้างอาคารเรียน อาคารฝึกงาน บ้านพักครู หอประชุม และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เพิ่มขึ้นหลายระยะ จนกลายเป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่ของอำเภอสะเดา หนึ่งในอาคารสำคัญคือ “อาคาร 2” ซึ่งก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2521 เป็นอาคารเรียนพิเศษ 4 ชั้น ใต้ถุนโล่ง ขณะที่ปี พ.ศ. 2527 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนแบบ 418ค ซึ่งปัจจุบันคือ อาคาร 4

ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 โรงเรียนได้รับงบประมาณกว่า 21.55 ล้านบาท เพื่อก่อสร้างอาคารเรียนแบบ 324ล/55ข (พิเศษ) หรือ “อาคาร 5 บรรจงร่วมใจ” และในปี พ.ศ. 2562 ได้รับงบประมาณอีกกว่า 11.95 ล้านบาท เพื่อก่อสร้างอาคาร–หอประชุมแบบ 101ล/27 พิเศษ ปรับปรุงชั้นบนเป็นโรงพลศึกษา ซึ่งรู้จักกันในชื่อ “อาคารขรรค์ชัยภูมิพลัง” จากโรงเรียนมัธยม สู่สถานศึกษาที่มีความหลากหลาย ด้านการจัดการศึกษา โรงเรียนก็มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

ปี พ.ศ. 2519 เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 และในปี พ.ศ. 2524 เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายตามหลักสูตรใหม่ ต่อมาในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2535 โรงเรียนได้เปิดสอนระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) สาขาพาณิชยกรรม ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ โดยมีวิทยาลัยอาชีวศึกษาสงขลาให้การสนับสนุน จากนั้นโรงเรียนได้พัฒนาเข้าสู่การจัดการศึกษารูปแบบพิเศษมากขึ้น โดยเปิดโครงการ SMTE ในปี พ.ศ. 2550 ต่อด้วย MEP ในปี พ.ศ. 2554 และ SMA ในปี พ.ศ. 2555 ด้านคุณภาพการศึกษา โรงเรียนได้รับรางวัล School Quality Award (ScQA) ในปี พ.ศ. 2557 และได้รับรางวัลคุณภาพแห่งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน หรือ OBECQA ในปี พ.ศ. 2561

ชื่อ “ขรรค์ชัย” กับเรื่องราวของชายผู้เป็นที่จดจำ เบื้องหลังชื่อของโรงเรียน คือเรื่องราวของบุคคลสำคัญคนหนึ่ง นั่นคือ นายขรรค์ชัย กัมพลานนท์ นายขรรค์ชัย เกิดเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2461 ที่บ้านในเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรคนแรกของนายสายและนางส้มจีน โดยกำพร้ามารดาตั้งแต่อายุเพียง 3 ขวบ จากประวัติที่บันทึกไว้ ท่านเป็นผู้มีความประพฤติเรียบร้อย ขยันหมั่นเพียร มีความกตัญญู และรักครอบครัว แม้ต้องเดินทางไปศึกษาต่อในกรุงเทพมหานครหรือไปรับราชการในต่างพื้นที่ ก็ยังเดินทางกลับมาเยี่ยมบิดาและญาติพี่น้องอยู่เสมอ

เมื่อมารับราชการและดำรงตำแหน่งนายอำเภอสะเดา ระหว่างปี พ.ศ. 2493–2495 นายขรรค์ชัยมีความตั้งใจที่จะผลักดันให้เกิดโรงเรียนมัธยมขึ้นในอำเภอสะเดา เพื่อเปิดโอกาสให้เยาวชนในพื้นที่ได้เข้าถึงการศึกษา อย่างไรก็ตาม ความตั้งใจของท่านกลับต้องหยุดลงก่อนจะเห็นโรงเรียนเกิดขึ้นจริง

เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2495 ขณะเดินทางไปปฏิบัติราชการบริเวณ บ้านควนไม้ดำ ด่านจังโหลน ชายแดนไทย–มาเลเซีย ท่านถูกยิงจากกลุ่มโจรจีนคอมมิวนิสต์และเสียชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว หลังการเสียชีวิต ชาวอำเภอสะเดาจึงร่วมกันสานต่อเจตนารมณ์ของท่าน ด้วยการจัดตั้งโรงเรียนมัธยมขึ้น และนำชื่อ “ขรรค์ชัย กัมพลานนท์” มาเป็นส่วนหนึ่งของชื่อโรงเรียน เพื่อระลึกถึงคุณงามความดีและความเสียสละของอดีตนายอำเภอผู้เป็นที่รักของชุมชน จากวันแรก 54 คน สู่โรงเรียนของคนทั้งเมือง จากจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ที่มีนักเรียนเพียง 54 คน และยังไม่มีแม้แต่อาคารเรียนของตนเอง วันนี้โรงเรียนสะเดา “ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์” ได้เติบโตขึ้นเป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่ของอำเภอสะเดา

โรงเรียนตั้งอยู่เลขที่ 299 ถนนกาญจนวณิชย์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ใกล้ชายแดนไทย–มาเลเซีย และมีการคมนาคมที่สะดวก ข้อมูล ณ วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ระบุว่า โรงเรียนมีนักเรียน 2,227 คน เปิดสอนตั้งแต่ระดับ มัธยมศึกษาปีที่ 1–6 ไปจนถึงระดับ ปวช.1–3 รวม 62 ห้องเรียน ปัจจุบันโรงเรียนมีอาคารทั้งหมด 6 หลัง ได้แก่ อาคารเรียน 1, อาคารเรียน 2, อาคารเรียน 3, อาคารเรียน 4, อาคารเรียน 5 “บรรจงร่วมใจ” และอาคาร “ขรรค์ชัยภูมิพลัง”

เรื่องราวตลอดกว่า 7 ทศวรรษของโรงเรียนแห่งนี้ จึงไม่ใช่เพียงประวัติของสถานศึกษาแห่งหนึ่ง แต่คือประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งของเมืองสะเดา จากโรงเรียนที่เริ่มต้นด้วยนักเรียนเพียง 54 คน บนสถานที่เรียนชั่วคราว กลายมาเป็นสถาบันการศึกษาที่มีนักเรียนนับพันคน

และเหนือสิ่งอื่นใด ชื่อ “ขรรค์ชัย” ยังคงทำหน้าที่บอกเล่าถึงชายคนหนึ่ง ผู้เคยตั้งความหวังอยากเห็นเยาวชนสะเดามีโรงเรียนมัธยมของตนเอง แม้เจ้าตัวจะไม่ได้มีโอกาสเห็นความฝันนั้นเกิดขึ้นจริง แต่เจตนารมณ์ของเขายังคงดำรงอยู่ ผ่านโรงเรียนที่เติบโตขึ้นและผ่านนักเรียนหลายรุ่นที่ได้ก้าวออกไปสร้างอนาคตของตนเอง

โรงเรียนสะเดา “ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์” จึงไม่ใช่เพียงสถานที่แห่งการเรียนรู้ แต่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำ ประวัติศาสตร์ และการเติบโตของเมืองสะเดา ที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึงวันนี้

ขอบคุณภาพและข้อมูล : โรงเรียนสะเดา"ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์" , นิธิ อนันตพงศ์

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

กลายเป็นกระแสชื่นชมในโลกออนไลน์ หลังคลิปการแสดงรำโนราของ “ดาบไมโคร” หรือ ดาบตำรวจ จิรายุ โอลีเว็ตตี (หนูเอียด) เจ้าหน้าที่ตำรวจ สังกัดสถานีตำรวจภูธรปากรอ จังหวัดสงขลา ซึ่งสวมเครื่องแบบตำรวจกำลังถ่ายทอดลีลารำโนราอย่างงดงาม ถูกเผยแพร่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์จนกลายเป็นไวรัล มีประชาชนเข้ามาแสดงความคิดเห็น และส่งกำลังใจจำนวนมาก พร้อมชื่นชมในความสามารถของ “ดาบไมโคร” ที่สามารถนำศิลปวัฒนธรรมพื้นถิ่นมาถ่ายทอดให้คนรุ่นใหม่ได้เห็นคุณค่า ขณะเดียวกันยังมองว่าเป็นอีกหนึ่งภาพของตำรวจที่มีความใกล้ชิดและเข้าถึงประชาชน

ดาบตำรวจ จิรายุ โอลีเว็ตตี (ดาบไมโคร) หรือที่รู้จักในวงการโนรา ภายใต้ชื่อ “โนราห์ไมโครราชศิลป์” อายุ 38 ปี ให้สัมภาษณ์กับทีมข่าวสำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดสงขลา ถึงที่มาของคลิปดังกล่าวว่า เหตุการณ์เกิดขึ้นระหว่างเดินทางไปร่วมงานประเมินครูของโรงเรียนปากจ่าวิทยา อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา ในฐานะศิษย์เก่า โดยทางโรงเรียนได้จัดกิจกรรมเซอร์ไพรส์และขอให้ตนเองแสดงความสามารถด้านการรำโนราแบบสด ๆ ณ ขณะนั้น

ด้วยความที่มีความผูกพันและรักในศิลปะการแสดงโนราอยู่แล้ว จึงตัดสินใจรำให้คณะกรรมการได้รับชมพอหอมปากหอมคอ ซึ่งจริง ๆ ก็ไม่ได้เตรียมตัวหรือคาดคิดมาก่อนว่าจะต้องโชว์การรำโนรา โดยขณะแสดงได้ถูกบันทึกเป็นคลิปวีดิโอและเผยแพร่ในโลกออนไลน์ จนได้รับความสนใจและคำชื่นชมเป็นจำนวนมาก

ความรู้สึกหลังจากคลิปเผยแพร่ออกไป

-ดาบไมโคร เผยว่า รู้สึกทั้งตกใจและดีใจที่คลิปได้รับความสนใจเกินกว่าที่คาดไว้ พร้อมรู้สึกซาบซึ้งกับทุกข้อความและทุกกำลังใจที่ประชาชนส่งเข้ามา และขอขอบคุณทุกคนที่มองเห็นคุณค่าของการแสดงโนรา รวมถึงให้กำลังใจในการทำหน้าที่ตำรวจควบคู่กับการสืบสานศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น

เส้นทางราชการตำรวจ

-สำหรับเส้นทางการรับราชการตำรวจของ “ดาบไมโคร” เริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2555 ปัจจุบันรับราชการมาแล้วกว่า 14 ปี โดยในช่วงแรกได้ปฏิบัติหน้าที่ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ทั้งสถานีตำรวจภูธรเมืองปัตตานี และหน่วยปฏิบัติการพิเศษ (นปพ.) สถานีตำรวจภูธรหนองจิก รวมระยะเวลากว่า 8 ปี ก่อนย้ายมาปฏิบัติหน้าที่ที่สถานีตำรวจภูธรปากรอ จังหวัดสงขลา ปัจจุบันรับผิดชอบงานด้านการเงิน งานชุมชนสัมพันธ์ รวมถึงการดำเนินโครงการตำบลยั่งยืนในการแก้ไขปัญหายาเสพติดในพื้นที่

ขณะที่อีกหนึ่งบทบาทสำคัญในชีวิต คือการเป็นศิลปินโนรา “ดาบไมโคร” เริ่มฝึกฝนการรำโนราตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยได้รับการถ่ายทอดองค์ความรู้จาก ผศ.ดร.ธรรมนิตย์ นิคมรัตน์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดงโนรา ประจำปี 2564 ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดความรักและความหลงใหลในศิลปะการแสดงแขนงนี้ ก่อนพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่องและจัดตั้งคณะโนราของตนเอง เพื่อรับงานแสดงและร่วมเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมภาคใต้ในโอกาสต่าง ๆ

. ดาบไมโคร กล่าวว่า เสน่ห์ของโนราอยู่ที่การถ่ายทอดความเข้มแข็งผ่านท่วงท่าภายนอก ขณะเดียวกันภายในยังคงความอ่อนช้อยและนุ่มนวล การเป็นศิลปินยังช่วยพัฒนาทักษะด้านการกล้าแสดงออก การสื่อสาร และการเข้าหาผู้คน ซึ่งสามารถนำมาปรับใช้กับการทำงานตำรวจได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะงานด้านชุมชนสัมพันธ์ ทำให้สามารถพูดคุย สื่อสาร และสร้างความคุ้นเคยกับพี่น้องประชาชนได้ง่ายขึ้น

“ดาบไมโคร” ยังยืนยันถึงความภาคภูมิใจในการทำหน้าที่ทั้งสองบทบาท โดยการรับงานแสดงโนราจะดำเนินการเฉพาะนอกเวลาราชการหรือในช่วงวันหยุดพักผ่อนเท่านั้น และไม่ให้กระทบต่อหน้าที่ราชการ พร้อมยืนยันว่าจะปฏิบัติหน้าที่ตำรวจอย่างเต็มกำลัง เพื่อดูแลความปลอดภัยและบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้แก่ประชาชน ควบคู่กับการสืบสานและส่งต่อมรดกทางวัฒนธรรมของภาคใต้ให้คงอยู่ต่อไป

พันตำรวจตรี ศิวกร ศิริพุทธ สารวัตรสถานีตำรวจภูธรปากรอ ในฐานะผู้บังคับบัญชา กล่าวขอบคุณประชาชนที่ให้ความสนใจและส่งกำลังใจมายังเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.ปากรอ พร้อมชื่นชมการที่เจ้าหน้าที่ตำรวจได้มีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมร่วมกับชุมชน ซึ่งเป็นอีกหนึ่งช่องทางที่ทำให้ประชาชนได้เห็นมุมมองของตำรวจในด้านความอบอุ่น เป็นกันเอง และใกล้ชิดกับชุมชนมากยิ่งขึ้น โดย “ดาบไมโคร” เป็นตำรวจที่มีความจริงจังในการปฏิบัติหน้าที่ มีความเรียบร้อยและมีความประพฤติดีมาโดยตลอด แม้ผู้บังคับบัญชาจะทราบมาก่อนว่าเจ้าตัวมีความสามารถด้านการรำโนรา แต่เพิ่งมีโอกาสได้เห็นการแสดงอย่างเต็มรูปแบบจากคลิปที่เผยแพร่ในครั้งนี้เป็นครั้งแรก

พันตำรวจตรี ศิวกร กล่าวอีกว่า บทบาทของตำรวจในปัจจุบันไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการบังคับใช้กฎหมายหรือการดูแลรักษาความปลอดภัยเท่านั้น แต่การนำความสามารถส่วนตัวมามีส่วนร่วมในการสืบสานและถ่ายทอดศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยเฉพาะ “โนรา” ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมอันทรงคุณค่าของภาคใต้ ยังเป็นอีกหนึ่งมิติที่ช่วยสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับองค์กรตำรวจ พร้อมทั้งสร้างความใกล้ชิด ความไว้วางใจ และความเข้าใจระหว่างตำรวจกับประชาชน ทำให้เจ้าหน้าที่สามารถเข้าถึงชุมชนและเข้าถึงจิตใจของประชาชนได้อย่างแท้จริง

ขอบคุณภาพข้อมูล : สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดสงขลา

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

Shop Chop Chop ช้อปบ้าน ช้อปคอนโด ช้อปของแต่งบ้าน ให้คุ้มที่สุดแห่งปี!
- บ้านและคอนโด โปรแรง ลดจริง วัสดุตกแต่ง เฟอร์นิเจอร์ และของแต่งบ้าน ราคาพิเศษ
- โปรโมชั่นสินเชื่อจากสถาบันการเงินชั้นนำ
- ซื้อบ้านหรือคอนโดภายในงาน ลุ้นรับเครื่องใช้ไฟฟ้าแจกทุกวัร

ครบทุกเรื่องของการอยู่อาศัยในงานเดียว
ไม่ว่าจะซื้อบ้าน สร้างบ้าน รีโนเวท หรือแต่งบ้านใหม่ ห้ามพลาด!
วันที่ 6–9 สิงหาคม 2569
ลานโปรโมชั่น ชั้น 1 ศูนย์การค้าเซ็นทรัล หาดใหญ่

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

"วัดขวด" ตำบลแค อำเภอจะนะ ศาสนสถานที่โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมซึ่งสร้างจากขวดแก้วนับไม่ถ้วน จนกลายเป็นอีกหนึ่งจุดหมายที่นักท่องเที่ยวและผู้มีจิตศรัทธาแวะเวียนมาเยี่ยมชมอยู่เสมอ แต่เบื้องหลังความสวยงามของวัดแห่งนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะความคิดสร้างสรรค์ หากยังแฝงไว้ด้วยหลักธรรมและข้อคิดในการดำเนินชีวิตที่ผู้สร้างต้องการถ่ายทอดให้คนรุ่นหลัง

จากการบอกเล่าของ พระครูโสภณวินัยการ เจ้าอาวาสวัดขวด ระบุว่า เดิมพื้นที่แห่งนี้เป็น ฌาปนสถานและสำนักสงฆ์โคกสัก โดยมี หลวงตาคง เป็นผู้ดูแล ต่อมาหลวงตาคงได้นิมนต์ พระครูสุนทรธรรมสิริ หรือหลวงพ่อคำใส ซึ่งเป็นพระธุดงค์ที่เดินทางผ่านมา ให้จำพรรษาอยู่ ณ สำนักสงฆ์แห่งนี้ หลวงพ่อคำใสเป็นพระที่เดินทางมาจากจังหวัดศรีสะเกษ และเคยเห็นแนวคิดการก่อสร้าง วัดล้านขวด ในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ จึงเกิดแรงบันดาลใจที่จะนำขวดแก้วที่เหลือใช้มาเป็นวัสดุหลักในการก่อสร้างวัด เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดควบคู่ไปกับการเผยแผ่หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2520 โดยเปิดรับบริจาคขวดแก้วชนิดต่าง ๆ จากประชาชน ไม่ว่าจะเป็นขวดเบียร์ ขวดสุรา หรือขวดเครื่องดื่มชูกำลัง เพื่อนำมาใช้สร้างอาคารและสิ่งปลูกสร้างภายในวัด กระทั่งในช่วง ปี พ.ศ. 2536 วัดแห่งนี้เริ่มเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง และได้รับการขนานนามจากผู้คนว่า "วัดขวด" จนกลายเป็นชื่อที่เรียกติดปากมาจนถึงปัจจุบัน แนวคิดของการนำขวดเหลือใช้มาก่อสร้างวัด ไม่ได้มีเป้าหมายเพียงเพื่อประหยัดงบประมาณหรือใช้วัสดุรีไซเคิลเท่านั้น แต่ยังแฝงคติธรรมที่ต้องการสะท้อนให้เห็นถึงความฟุ่มเฟือยของมนุษย์ ซึ่งใช้จ่ายไปกับสิ่งมึนเมาและอบายมุข ก่อนที่ขวดเหล่านั้นจะถูกนำกลับมาสร้างประโยชน์ในฐานะส่วนหนึ่งของศาสนสถาน

พระครูสุนทรธรรมสิริจึงตั้งใจให้วัดแห่งนี้เป็นเสมือน อนุสรณ์แห่งสติ เพื่อเตือนใจผู้คน โดยเฉพาะเยาวชน ให้ห่างไกลจากสุราและยาเสพติด พร้อมชี้ให้เห็นว่า แม้แต่สิ่งของที่หลายคนมองว่าไร้ค่า ก็สามารถนำมาสร้างคุณประโยชน์ได้ หากใช้ด้วยปัญญาและความคิดสร้างสรรค์ ความโดดเด่นของวัดขวดไม่ได้มีเพียงแนวคิดเท่านั้น แต่ยังสะท้อนผ่านงานสถาปัตยกรรมที่ประณีต เริ่มตั้งแต่ซุ้มประตูทางเข้าซึ่งประดับด้วยขวดแก้วขนาดใหญ่เป็นสัญลักษณ์ กำแพงวัด ศาลาการเปรียญ วิหาร เจดีย์ทรงไทย กุฏิสงฆ์ ตลอดจนห้องน้ำและอาคารต่าง ๆ ล้วนก่อสร้างและตกแต่งด้วยขวดแก้ว ฝาขวด และเปลือกหอยอย่างสวยงาม จนกลายเป็นเอกลักษณ์ที่หาได้ยากในประเทศไทย

ปัจจุบัน วัดขวด ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ตำบลแค อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา นอกจากจะเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจของชุมชนแล้ว ยังเป็นอีกหนึ่งแหล่งเรียนรู้ด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การใช้วัสดุเหลือใช้ให้เกิดประโยชน์ และเป็นจุดหมายของผู้ที่ต้องการมาสัมผัสสถาปัตยกรรมอันเกิดจากศรัทธาและภูมิปัญญา

ขอบคุณภาพและข้อมูล : องค์การบริหารส่วนตำบลแค

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

จากกระแสการขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโลกออนไลน์ยังคงได้รับความสนใจอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะ ที่ประทับท้าวมหาพรหม บริเวณด้านหน้าศูนย์การค้าไดอาน่า คอมเพล็กซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ซึ่งในช่วงที่ผ่านมา มีผู้ใช้งานTikTok จำนวนมากเผยแพร่คลิปรีวิวการเดินทางมาสักการะ พร้อมเล่าประสบการณ์ว่าหลังขอพรแล้วประสบความสำเร็จในเรื่องต่าง ๆ จนเกิดการบอกต่อและมีผู้คนเดินทางมาตามรอยอย่างต่อเนื่อง

ทีมงานหาดใหญ่โฟกัสไม่รอช้าได้ทำการลงพื้นที่สำรวจบรรยากาศ พบว่าแม้จะเป็นวันธรรมดา แต่ยังคงมีประชาชนและนักท่องเที่ยวแวะเวียนมากราบสักการะอยู่ตลอดทั้งวัน บางรายเดินทางมาตั้งใจขอพรเรื่องหน้าที่การงาน บางรายขอให้ธุรกิจค้าขายเจริญรุ่งเรือง ขณะที่หลายคนเดินทางมาแก้บนหลังเชื่อว่าสิ่งที่ขอไว้ประสบผลสำเร็จ สำหรับ ท้าวมหาพรหม ตามคติความเชื่อและประวัติความเป็นมาในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ถือเป็นเทพผู้ทรงเมตตาและเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคล ความเจริญรุ่งเรือง และความสำเร็จในชีวิต

จึงได้รับความเคารพศรัทธาจากประชาชนชาวไทยมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะผู้ประกอบธุรกิจและผู้ที่เริ่มต้นสิ่งใหม่ มักนิยมเดินทางมาสักการะเพื่อความเป็นสิริมงคลก่อนเริ่มงานหรือดำเนินกิจการ บริเวณศาลที่ประทับท้าวมหาพรหมหน้าศูนย์การค้าไดอาน่า มีการจัดเตรียมธูปและเทียนไว้ให้ผู้ที่เดินทางมาสักการะ พร้อมเปิดให้ประชาชนเข้ากราบไหว้ได้ตลอดเวลา และมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของศูนย์การค้าคอยดูแลความเรียบร้อยภายในพื้นที่

ตามความเชื่อที่ปฏิบัติสืบต่อกันมา ผู้ศรัทธานิยมจุดธูปจำนวน 16 ดอก พร้อมนำเครื่องสักการะมาตามกำลังศรัทธา ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ พวงมาลัย ผลไม้ หรือขนมหวาน โดยหลีกเลี่ยงการถวายเนื้อสัตว์หรือของสด และนิยมเวียนสักการะให้ครบทั้ง 4 พระพักตร์ เริ่มจากพระพักตร์ด้านขวามือของผู้สักการะ แล้วเวียนไปทางซ้ายจนครบทุกด้าน เป็นความเชื่อในการขอพรแต่ละพระพักตร์แบ่งออกเป็น 4 ด้าน ได้แก่ พระพักตร์ที่ 1 เชื่อกันว่าให้พรด้านการงาน การเรียน และการสอบ พระพักตร์ที่ 2 ให้พรด้านการเงินและทรัพย์สิน พระพักตร์ที่ 3 ให้พรด้านความรักและครอบครัว และ พระพักตร์ที่ 4 ให้พรด้านสุขภาพและการมีอายุยืนยาว จึงทำให้ผู้ที่เดินทางมาสักการะส่วนใหญ่นิยมกราบไหว้ให้ครบทุกพระพักตร์ เพื่อความเป็นสิริมงคลในทุกด้านของชีวิต

แม้กระแสบนโลกออนไลน์จะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ศาลท้าวมหาพรหมแห่งนี้กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง แต่แท้จริงแล้ว ที่ประทับแห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในจุดศูนย์รวมความศรัทธาที่อยู่คู่กับชาวหาดใหญ่มาเป็นเวลานานอยู่แล้ว ผู้คนจำนวนไม่น้อยก็ยังคงแวะเวียนมาสักการะก่อนเดินทางไปทำงาน ก่อนเปิดกิจการ หรือในโอกาสสำคัญของชีวิต สะท้อนให้เห็นว่าความเชื่อและแรงศรัทธายังคงเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับวิถีชีวิตของผู้คนในเมืองหาดใหญ่อย่างยาวนาน

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

หากพูดถึง "มัสยิด" หลายคนอาจมองว่าเป็นเพียงศาสนสถานสำหรับประกอบศาสนกิจของชาวมุสลิม แต่สำหรับชาวบ้านหาร อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา ที่นี่คือ "มัสยิดบ้านหาร" มัสยิดแห่งแรกของบ้านหาร และเป็นศูนย์รวมจิตใจของผู้คนในชุมชนมายาวนานเกือบหนึ่งศตวรรษ เรื่องราวของมัสยิดแห่งนี้มีประวัติศาสตร์ที่สะท้อนให้เห็นถึงการตั้งรกรากของชาวมุสลิมในพื้นที่ ความศรัทธา และความสามัคคีของผู้คนที่ร่วมกันสร้างศาสนสถานแห่งแรกขึ้นด้วยแรงกายและแรงใจของคนทั้งชุมชน

ก่อนที่บ้านหารจะมีมัสยิดเป็นศูนย์กลางของชุมชนเช่นทุกวันนี้ ย้อนกลับไปเมื่อเกือบหนึ่งศตวรรษก่อน ชาวมุสลิมที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่บ้านหาร ซึ่งปัจจุบันครอบคลุมหมู่ที่ 1 หมู่ที่ 2 และหมู่ที่ 3 ยังไม่มีมัสยิดสำหรับประกอบศาสนกิจ มีเพียงสุเหร่าหลังเล็กที่ใช้ละหมาดและประกอบพิธีทางศาสนาร่วมกัน แม้จะเรียบง่าย แต่ก็เป็นศูนย์รวมจิตใจของผู้คนในยุคนั้น เมื่อจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นและชุมชนเริ่มขยายตัว ในปี พ.ศ. 2474 ชาวบ้านจึงร่วมประชุมและมีมติเป็นเอกฉันท์ให้ก่อสร้าง มัสยิดแห่งแรกของบ้านหาร ขึ้น เพื่อใช้เป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจอย่างเป็นทางการ และเป็นศูนย์กลางของชาวมุสลิมในพื้นที่

มัสยิดหลังแรกของบ้านหารถูกสร้างขึ้นด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น โครงสร้างหลังคาทำด้วยไม้ มุงด้วยกระเบื้องบางโหนด ผนังก่อด้วยอิฐแดงจากเกาะยอ และฐานรากเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือการก่อสร้างทั้งหมดไม่ได้มีการว่าจ้างผู้รับเหมา แต่เกิดจากความร่วมแรงร่วมใจของชาวบ้านที่ช่วยกันทั้งแรงงานและกำลังทรัพย์ ระหว่างการก่อสร้าง ชาวบ้านจาก 3 ชุมชน ได้แก่ บ้านคู บ้านท่าหาด และบ้านคดยาง ต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาช่วยก่อสร้าง พร้อมจัดเตรียมอาหารเลี้ยงผู้ที่มาช่วยงานในแต่ละวัน จนสามารถสร้างมัสยิดแห่งแรกของบ้านหารสำเร็จจากพลังของคนในชุมชน

เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จ ได้มีการแต่งตั้งผู้นำศาสนาชุดแรก ได้แก่ นายมะยีหมาด หมัดสมัน เป็นอีหม่าม นายหะยีหมาน หมัดสมัน เป็นคอเต็บ และนายละบัยหมัด หมัดอาดัม เป็นบิหลั่น โดยทั้งสามท่านได้ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันปฏิบัติหน้าที่อีหม่ามและร่วมเป็นกรรมการมัสยิด นอกจากนี้ ยังมีการคัดเลือกกรรมการจากทั้ง 3 ชุมชน ได้แก่ บ้านคู บ้านท่าหาด และบ้านคดยาง เพื่อร่วมกันบริหารกิจการของมัสยิด ก่อนจะดำเนินการจดทะเบียนอย่างเป็นทางการในชื่อ "มัสยิดบ้านหาร" โดยเนื้อหาบางส่วนเรียบเรียงจากคำบอกเล่าของ นายซีด หมัดอาดัม อดีตอีหม่ามมัสยิดอันซอรุดดีน ผู้บันทึกข้อมูลเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 โดยคงสาระสำคัญตามข้อมูลต้นฉบับ และเรียบเรียงเนื้อหาใหม่โดยทีมงานหาดใหญ่โฟกัส

ขอบคุณภาพและข้อมูล : เทศบาลตำบลบ้านหาร

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

ทุกคนเคยได้ยินคำว่า "ไปลอดโบสถ์มังกร วัดน้ำน้อยนอก" ไหมคะวันนี้หาดใหญ่โฟกัสจะพาไปดูความเชื่อแห่งการเสริมบุญบารมี การล้างเคราะห์ และเริ่มต้นชีวิตด้วยความเป็นสิริมงคล กันค่ะซึ่งที่นี่เป็นอีกหนึ่งสถานที่ ที่ได้รับความสนใจจากผู้มีจิตศรัทธาในจังหวัดสงขลาและนักท่องเที่ยว คือ โบสถ์มังกร วัดน้ำน้อยนอก ตำบลน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ซึ่งเป็นสถานที่ที่พุทธศาสนิกชนนิยมเดินทางมาลอดโบสถ์เพื่อความเป็นสิริมงคล โดยเชื่อว่าจะช่วยเสริมบุญบารมี ปัดเป่าสิ่งอัปมงคล และเป็นการเริ่มต้นชีวิตด้วยความเป็นมงคล

โดยความเชื่อเรื่องการลอดโบสถ์ เป็นคติความเชื่อของคนในพื้นที่ที่เล่าขานกันออกไป โดยเชื่อว่าการได้ลอดใต้พระอุโบสถจะช่วยขจัดสิ่งอัปมงคล ล้างเคราะห์ ปัดเป่าภยันตราย และเสริมความเป็นสิริมงคลให้กับชีวิต นอกจากนี้ ยังมีความเชื่ออีกว่า แม้เพียงนำหน้าผากจรดพื้นพระอุโบสถด้วยความเคารพ ก็เป็นการขอขมาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์และช่วยปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกจากชีวิตได้เช่นกัน

โบสถ์มังกรของวัดน้ำน้อยนอกได้รับการออกแบบให้ผู้ศรัทธาเดินผ่านอุโมงค์ภายในลำตัวของ "มังกรจักรพรรดิ" ได้ก่อนลอดผ่านใต้ฐานพระประธานภายในพระอุโบสถ จึงกลายเป็นเอกลักษณ์ของวัดที่ดึงดูดผู้คนและนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก ทำให้มีผู้คนและนักท่องเที่ยวต่างเดินทางมากราบไหว้และปฏิบัติตามคติความเชื่อนี้อย่างต่อเนื่อง พระอธิการสุวรรณ ญาณสุทโท เจ้าอาวาสวัดน้ำน้อยนอก กล่าวว่า ผู้ที่เดินทางมาลอดโบสถ์สามารถปฏิบัติได้ทันที โดยไม่จำเป็นต้องจัดเตรียมดอกไม้ ธูป หรือเทียนเป็นการเฉพาะ หากมีความประสงค์จะนำมาไหว้พระก็สามารถทำได้ตามศรัทธา

ทางวัดไม่ได้กำหนดกฎเกณฑ์บังคับแต่อย่างใด พร้อมอธิบายว่าก่อนเริ่มลอดโบสถ์ให้ตั้งนะโม 3 จบ และระหว่างเดินลอดโบสถ์ 3 รอบนั้น มีคำอธิษฐาน 9 อย่าง ให้อธิษฐานคือ 1. ข้าพเจ้าชื่อ...................นามสกุล...................อวมงคลติดเนื้อหนังมังสาแต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 2. ข้าพเจ้าต้องรณีสาร อุบาทว์ 8 ประการ ตามโบราณว่าไว้แต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 3. ข้าพเจ้าต้องน้ำมันผีพราย ติดเนื้อหนังมังสาแต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 4. ข้าพเจ้าต้องเดรัจฉาน เสน่ห์ยา ติดเนื้อหนังมังสาแต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 5. ข้าพเจ้าต้องคุณ 12 ภาษา ติดเนื้อหนังมังสาแต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 6. ข้าพเจ้าต้องมนต์ดำ มนต์แดง ติดเนื้อหนังมังสาแต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 7. ข้าพเจ้าต้องโรคพยาธิ เกิดโรคภัยไข้เจ็บรักษามิได้สร่างซาแต่ใดมา ให้หลุดสวาหาย 8. ข้าพเจ้าต้องโรคกรรม โรคเวร ปัจจุบันโรคกรรมพลัน สวาหาย โส ธา ยะ และ 9. ข้าพเจ้าปิดทองลอดโบสถ์ครั้งนี้ จงหนุนวาสนา หนุนบารมี ให้มั่งมีศรีสุข สิ่งที่ปรารถนาจงสำเร็จด้วยเทอญ

แม้ว่าความเชื่อเรื่องการลอดโบสถ์มังกรจะเป็นคติความเชื่อที่สืบทอดกันมาและไม่มีข้อพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์รองรับ แต่สำหรับผู้มีจิตศรัทธาและเชื่อ การได้เดินลอดโบสถ์ ทำบุญ ปิดทอง และตั้งจิตอธิษฐาน ก็ถือเป็นการสร้างกำลังใจ เสริมพลังใจ และยึดมั่นในการทำความดี อันเป็นหัวใจสำคัญของพระพุทธศาสนา ซึ่งยังคงได้รับการสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน

ขอบคุณภาพและข้อมูล : เทศบาลตำบลน้ำน้อย

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

วันนี้แอดจะมาเล่าเรื่องเล่าชวนขนลุก ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่แอดเจอกับตัว เมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นแม้เวลาจะผ่านมา2-3ปีแล้ว แต่ทุกภาพ ทุกเสียง และทุกความรู้สึก ยังจำได้ไม่เคยลืมจนถึงวันนี้ก็ยังหาคำอธิบายไม่ได้ว่าสิ่งที่เจอเป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือเป็นบางสิ่งที่มองไม่เห็นกันแน่ และนับตั้งแต่คืนนั้นแอดก็ไม่เคยกลับไปนั่งทำงานใต้ตึกในช่วงเวลากลางคืนอีกเลยจนเรียนจบ

(ภาพมหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา สมัยก่อน)

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เรื่องมีอยู่ว่า สมัยที่แอดเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 เทอม 2 ที่คณะวจก. มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา จำได้ขึ้นใจวันนั้นทางสาขาได้จัดกิจกรรมร่วมกับนักศึกษาจากหลายคณะ หลายสาขา โดยทุกคนได้รับมอบหมายหน้าที่แตกต่างกันส่วนแอดรับหน้าที่เป็นแอดมิน คอยลงภาพและประชาสัมพันธ์กิจกรรมตลอดทั้งวัน เวลาผ่านไปกิจกรรมก็สิ้นสุดลง ทุกคนก็ต่างช่วยกันเก็บอุปกรณ์เพื่อเตรียมกลับหอพัก เวลาขณะนั้นประมาณ 6 โมงเย็น เป็นช่วงที่ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม มีเสียงฟ้าร้องราวกับพายุกำลังจะมา ทำให้ทุกคนต้องรีบแยกย้ายกันกลับอย่างรวดเร็ว โดยปกติช่วงเย็น-ดึกใต้ตึกคณะก็จะมีนักศึกษามานั่งทำงานและพูดคุยกันเป็นประจำ แต่วันนั้นกลับเงียบผิดปกติ ไม่มีใครอยู่เลยและเป็นช่วงที่แอดยังต้องนั่งทำงานต่อ พร้อมกับมีเพื่อนอีก 2 คน ก็นั่งโพสต์ภาพและสรุปข้อมูลกิจกรรมของวันกันอยู่เรื่อย ๆ 

(ภาพจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น)

สิ่งที่แปลกคือ เพื่อนคนหนึ่งที่ปกติไม่เคยอยู่ทำงานต่อที่มหาวิทยาลัยกลับเลือกอยู่ในวันนั้น ขณะที่เพื่อนอีกคนซึ่งปกติจะอยู่เป็นเพื่อนจนงานเสร็จทุกครั้งแต่ครั้งนี้กลับขอตัวกลับก่อน ทั้งที่เป็นคนมีเซนส์เรื่องลี้ลับและมักจะอยู่เป็นเพื่อนเสมอ ทำให้ทุกอย่างในวันนั้นดูผิดปกติไปหมดเมื่อใกล้จะโพสต์งานเสร็จเหลือเพียงโพสต์สุดท้าย อินเทอร์เน็ตของแอดกลับใช้งานไม่ได้ และฝนก็เริ่มตกหนัก เสียงฟ้าร้องดังสนั่น บรรยากาศรอบตัวเงียบจนน่าขนลุกอย่างกับในหนัง จู่ ๆ ก็มีคุณน้าคนนึงเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน ตัวสั่นและดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดเธอพูดว่า "ช่วยไปเพื่อนน้าหน่อยได้ไหม น้าลืมปิดไฟบนตึก" ซึ่งขนาดนั้นตึกได้ปิดแล้วและลิฟต์ก็หยุดให้บริการแล้ว ตัวแอดจึงถามกลับไปว่า "แต่ตึกปิดแล้วนะคะ ลิฟต์ก็ใช้ไม่ได้แล้วค่ะ"น้าเลยแบมือให้ดูซึ่งในมือมีกุญแจอยู่ และบอกว่า "น้าเป็นแม่บ้านที่ดูแลตึก"

(ภาพจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น)

แอดกับเพื่อนเลยมองหน้ากัน เพราะในใจต่างก็หวาดระแวงว่าจะเกิดอันตรายอะไรไม่จะเป็นโจรรึป่าว อะไรรึป่าวคิดไปต่าง ๆ นานา แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปเป็นเพื่อนคุณน้าบนตึกเมื่อขึ้นไปถึงชั้น 3 พบว่ามีไฟเปิดอยู่จริง น้าแม่บ้านจึงรีบเดินไปปิดไฟก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้เพื่อเป็นหลักฐานว่าปิดแล้วแต่สิ่งที่แอดสังเกตได้ชัดคือ มือของน้าสั่นตลอดเวลา เหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง พอปิดเสร็จจากนั้นระหว่างเดินกลับ จู่ ๆ ไฟชั้น 2 ที่ดับอยู่กลับสว่างขึ้นเอง ทุกคนหยุดนิ่งเเละอึ้งอยู่แปบนึง จนเพื่อนแอดได้พูดขึ้นมาว่า "ต้องลงไปปิดไหมคะ" น้าแม่บ้านไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยืนนิ่งด้วยสีหน้าหวาดกลัวและเดินตามเพื่อนแอดไป เพราะเพื่อนแอดเดินลงไปปิดไฟให้ และน้าแม่บ้านก็ถ่ายรูปไว้อีกครั้ง จากนั้นทุกคนก็รีบเดินเข้าลิฟต์เพื่อกลับลงชั้นล่าง

(ภาพจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น)

ระหว่างอยู่ในลิฟต์ น้าแม่บ้านก็พูดขึ้นว่า "จริง ๆ ก่อนกลับ น้าตรวจเช็กและปิดไฟทุกชั้นหมดแล้วแต่มีคนโทรมาตามว่าชั้น 3 ยังเปิดไฟอยู่น้าก็ไม่รู้ว่ามันเปิดขึ้นมาได้ยังไง" ทุกคนต่างเงียบ และขณะนั้นเองก็ไม่มีใครสังเกตด้วยซ้ำว่า ยังไม่มีใครกดปุ่มชั้น 1 ผ่านไปสักพักประตูลิฟต์เปิดออกแต่ยังอยู่ที่ชั้น 3 ทั้งที่ยังไม่มีใครกดชั้น เพราะปกติแล้วถ้าเราเข้าลิฟต์และไม่ได้กดชั้นลิฟต์ก็จะอยู่ชั้นเดิมแต่ประตูลิฟต์จะปิดปกติจะเปิดก็ต่อเนื่องมีคนจะใช้ต่อกดเพื่อให้ประตูเปิด  แต่ตอนนั้นประตูดันเปิดเอง เสียงกรี๊ดด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกัน แอดจึงรีบกดปุ่มชั้น 1 รัว ๆ ให้ประตูลิฟต์ปิดและลงมาถึงชั้นล่าง เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกน้าแม่บ้านรีบเดินออกไปอย่างเร็ว ไม่ถึง 1 นาทีด้วยซ้ำช่วงที่พวกเรารีบไปเก็บของเพื่อจะได้กลับพร้อมกัน แต่พอหันกลับไปไม่เจอน้าแม่บ้านแล้ว

(ภาพจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น)

พอไปดู ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงฝีเท้า และไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลยแม้แต่คนเดียวมีแค่แอดและเพื่อน 2 คน พวกเราตกใจกันมากและรีบวิ่งออกจากตึกทันทีอย่างไวเมื่อมาถึงลานจอดรถหน้าตึก มีเพื่อนคนหนึ่งได้หันกลับไปที่ตึกและเงยหน้ามองขึ้นไปบนอาคารก่อนยืนนิ่ง และพูดกับแอดพร้อมชี้ว่า "เธอดูนี่สิ" พอแอดหันไปที่พื่อนชี้กลับพบว่าไฟอาคารชั้น 2 ที่เพิ่งเดินไปปิดด้วยตัวเองกลับเปิดอยู่เหมือนเดิม ทุกคนอึ้งไม่มีใครพูดอะไรและต่างรีบขึ้นรถขับออกจากมหาวิทยาลัยทันทีทั้งทีฝนตกก็ยังตกอยู่ คืนนั้นไม่มีใครกล้ากลับห้องตัวเองเลยจึงไปนอนรวมกันที่ห้องของแอดพอไม่นาน เพื่อนอีกคนที่กลับก่อนและเป็นคนมีเซนส์ โทรเข้ามาพร้อมพูดทันทีว่า "พวกมึงเจออะไรกัน" ทุกคนตกใจเพราะยังไม่มีใครบอกเรื่องนี้ให้ใครฟัง

(ภาพจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น)

และเพื่อนเล่าต่อว่า ก่อนกลับจากมหาวิทยาลัยเมื่อตอนเย็น เพื่อนรู้สึกอึดอัดและไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูกจนต้องรีบกลับห้องไปพักก่อน แต่พอกลับถึงห้องกลับรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนและแอดจึงรีบโทรมาถาม จากนั้นเพื่อนก็เล่าต่ออีกว่า ก่อนหน้าวันจัดกิจกรรม ตอนที่พวกเรานั่งทำงานใต้ตึกจนถึงตี 3 เธอได้เห็นผู้หญิงสวมชุดสีขาวยืนมองอยู่ แต่ไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวทุกคนจะตกใจ แต่มันคือเรื่องปกติของเธอเพราะเธอจะเห็นเป็นประจำ ระหว่างนั่งคุยกัน เพื่อนอีกคนก็นึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินอาจารย์ชาย เล่าถึงเรื่องเล่าที่ถูกส่งต่อกันภายในมหาวิทยาลัยว่าระหว่างการก่อสร้างอาคารแห่งนี้ เคยมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นโดยลักษณะที่อาจารย์เล่านั้น คล้ายคนเดียวกันเพื่อนอ้างว่าเห็น ก็เลยคิดว่าเขาน่าจะมาขอส่วนบุญ

(ภาพจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น)

พอรุ่งเช้า เพื่อนและแอดจึงไปทำบุญและอุทิศส่วนกุศลไปให้ และพยายามตามหาน้าแม่บ้านคนที่พาขึ้นตึกในคืนนั้นเพื่อถามว่าจริง ๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เมื่อสอบถามแม่บ้านคนอื่น ๆ ที่ทำงานอยู่ก็ไม่มีใครรู้จักผู้หญิงลักษณะดังกล่าวเลย และแม่บ้านคนอื่นก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าช่วงเวลานั้นจะไม่มีแม่บ้านคนไหนกลับมาที่ตึกแล้ว จะมีก็แค่ยามที่จะมาสำรวจใต้ตึกเท่านั้น เพราะถ้าหากลืมปิดไฟจริง ๆ จะต้องมาตรวจสอบและปิดได้ในช่วงเช้าเท่านั้นไม่ใช่กลับมาตอนกลางคืน เพราะเวลานั้นตึกจะถูกปิดแล้ว

(ภาพมหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา สมัยก่อน)

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนต่างเงียบแล้วต่างสงสัยกันว่า น้าผู้หญิงที่พาพวกเราขึ้นไปบนตึกในคืนนั้น...คือใคร? จนถึงทุกวันนี้ก็ยังหาคำตอบนั้นไม่ได้หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น แอดและเพื่อนก็ไม่เคยนั่งทำงานใต้ตึกคณะในช่วงกลางคืนอีกเลย หากต้องทำงานดึกก็จะย้ายไปนั่งอาคารอื่นแทน แม้เวลาจะผ่านมา2-3 ปี แล้วแต่คืนนั้นยังคงเป็นความทรงจำที่ไม่เคยลืม และเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ขนลุกทุกครั้งที่นึกถึง เรียบเรียงข้อมูลโดยหาดใหญ่โฟกัส

ขอบคุณภาพ : เว็บไวต์มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา , เพจรวมศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

งานเกษตรภาคใต้ ครั้งที่ 32 ระหว่างวันที่ 8 – 19 สิงหาคม 2569 ณ คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ สำหรับการจัดงานในปีนี้ จัดขึ้นภายใต้แนวคิด “อนาคตเกษตรไทย ท่ามกลางวิกฤตโลก” ซึ่งสะท้อนสถานการณ์ที่ภาคการเกษตรกำลังเผชิญกับความท้าทายรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ความผันผวนทางเศรษฐกิจ ปัญหาด้านทรัพยากรธรรมชาติ ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีและพฤติกรรมผู้บริโภค แนวคิดดังกล่าวมุ่งนำเสนอทิศทางของภาคการเกษตรไทยในอนาคต ที่ต้องอาศัยองค์ความรู้ นวัตกรรม เทคโนโลยี และการปรับตัวอย่างสร้างสรรค์ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ควบคู่กับการสร้างความมั่นคงทางอาหารและความยั่งยืนของทรัพยากรในระยะยาว

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

มหกรรมการเงินหาดใหญ่ ครั้งที่ 16 Money Expo 2026 Hatyai วันที่ 3-5 ก.ค. 2569 ชั้น 5 หาดใหญ่ฮอลล์ , ชั้น 1 ลานโปรโมชั่น เซ็นทรัล หาดใหญ่ พบกับบริการการเงินและการลงทุนครบวงจรจากธนาคารและสถาบันชั้นนำ สินเชื่อทุกประเภท เงินฝาก สลากออมทรัพย์ บัตรเครดิต รวมหนี้ไว้ที่เดียว ดอกเบี้ยต่ำ ผ่อนนาน ประกันทุกรูปแบบ โอกาสการลงทุน ทั้งหุ้นไทย หุ้นต่างประเทศ กองทุน ทองคำ 

พิเศษ! ผลิตภัณฑ์การเงินเฉพาะทางที่สอดคล้องกับวิถีชีวิตของประชาชนในพื้นที่ อาทิ สินเชื่อเพื่อการเดินทางไปประกอบพิธีอุมเราะห์ สินเชื่อฮาลาลสำหรับผู้ประกอบการในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมถึง ผลิตภัณฑ์เงินฝากและประกัน ที่ให้ความคุ้มครองควบคู่กับการออมเงิน พร้อมฟังสัมมนาการเงินการลงทุนจากผู้เชี่ยวชาญตัวจริงให้คุณวางแผนทางการเงินได้อย่างมั่นคง 

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

Petopia 2026 งานแสดงสินค้าบริการและกิจกรรมสำหรับผู้รักสัตว์เลี้ยงและสัตว์เลี้ยงแสนรักที่ดีที่สุดในภาคใต้ มาในธีม Pet Fashionista | อาณาจักรแฟชั่นกับเพื่อนรักสุดเฟียส และกิจกรรมสำหรับผู้รักสัตว์เลี้ยงและสัตว์เลี้ยงแสนรักที่ดีที่สุดในภาคใต้ พบกันวันที่ 2 - 5 กรกฎาคม 2569 เวลา 10.00 - 21.00 น. ห้อง Convention Hall ศูนย์ประชุมนานาชาติฯ ม.อ. หาดใหญ่

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่

ทุกเช้าในย่านทุ่งลุง อำเภอหาดใหญ่ จะมีควันบาง ๆ ลอยขึ้นจากเตาถ่าน กลิ่นหอมของกระเทียมเจียว น้ำราดหน้า และหมูหมัก ค่อย ๆ ปลุกความทรงจำของใครหลายคนให้ย้อนกลับไปยังวันเก่า ๆ ปลายทางของกลิ่นหอมนั้นคือร้านเล็ก ๆ ชื่อ “จุ้ยซิน” ร้านอาหารที่ยืนหยัดอยู่บนผืนดินแห่งนี้มากว่า 100 ปี และส่งต่อกิจการจากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึงรุ่นที่ 4 

ผู้ที่ยังคงยืนอยู่หน้าเตาในทุกวันนี้ คือ คุณสุพรรณี วรรณวิโรจน์ วัย 73 ปี ลูกสาวคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 6 คน ผู้รับหน้าที่ดูแลร้านต่อจากบรรพบุรุษ แม้อายุจะล่วงเลยเข้าสู่วัยที่หลายคนเลือกพักผ่อน แต่สำหรับเธอ การจับตะหลิว ผัดอาหาร และต้อนรับลูกค้า คือวิถีชีวิตที่ทำมาตลอดทั้งชีวิต และมีความสุขกับมันเสมอ 

-อาม่าช่วยบอกถึงที่มาของชื่อร้าน ทำไมต้องจุ้ยซิน 

“จริง ๆ ความหมายของชื่อร้านก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าพอเราเกิดมาก็มีชื่อ ‘จุ้ยซิน’ แล้ว”  คำตอบสั้น ๆ ของอาม่าสะท้อนให้เห็นว่า ร้านแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงธุรกิจ แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นบ้าน เป็นความทรงจำ และเป็นรากเหง้าที่เติบโตมาพร้อมครอบครัว

เดิมทีร้านเราเป็นร้านอาหารมาแต่แรกไหมคะ เรื่องราวการเดินทางของร้าน

-ย้อนกลับไปในอดีต ร้านจุ้ยซินไม่ได้เริ่มต้นจากการขายอาหาร หากแต่เป็นร้านตัดผมของคนรุ่นพ่อ ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นร้านกาแฟ และค่อย ๆ เพิ่มเมนูอาหารทีละอย่าง จนกลายเป็นร้านอาหารที่คนในพื้นที่ฝากท้องมาหลายสิบปี แม้การขายอาหารจะมีอายุราว 70 กว่าปี แต่หากนับตั้งแต่ปู่ย่ามาตั้งรกราก ณ ที่แห่งนี้ เรื่องราวของร้านก็ยาวนานเกินหนึ่งศตวรรษสิ่งที่ทำให้ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้แตกต่างจากร้านอื่น ไม่ใช่เพียงรสชาติ แต่คือความตั้งใจที่จะ “ทำเอง” ให้ได้มากที่สุด

หัวใจของร้าน รสชาติอาหาร อะไรที่ทำให้ลูกค้ายังต้องกลับมาทานร้านเรา 

-เส้นหมี่ทำเอง แผ่นเกี๊ยวทำเอง หมูเด้งทำเอง ทุกอย่างเริ่มต้นจากความเชื่อว่า วัตถุดิบที่ดีจะสร้างรสชาติที่ดี แม้บางอย่างจำเป็นต้องสั่งจากภายนอก แต่หัวใจของร้านยังคงอยู่ที่ความสดใหม่และความพิถีพิถัน ที่รสชาติจะหาทานจากไหนไม่ได้ ส่วนลูกค้าก็จะมีทุกรุ่น ตั้งแต่วัยรุ่น วัยทำงาน ไปจนถึงวัยรุ่นเดียวกับอาม่า (คนเก่าแก่ย่านนี้)

หนึ่งในเมนูที่ลูกค้าพูดถึงมากที่สุดคือ “ราดหน้าหมี่เหลือง” ที่ใช้ไข่ไก่ให้สีเหลืองธรรมชาติ แทนการใช้สีผสมอาหาร หากต้องการสีเข้มขึ้นก็เลือกใช้ไข่เป็ด เป็นเคล็ดลับเล็ก ๆ ที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น ถ้าถามอาม่าว่าทำนานไหมในการทำเส้นหมี่ และเยอะหรือเปล่า อาม่าตอบเราว่า ก็แทบไม่ได้นอน

ส่วนเกี๊ยวน้ำที่อยู่คู่ร้านมายาวนาน ก็มีเอกลักษณ์จากการใส่สาหร่าย เพิ่มความหอมและรสสัมผัสที่หลายคนคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก เมนูยอดนิยมอย่าง ข้าวหมูแดง ข้าวหมูกรอบ ข้าวกะเพราหมูหมัก  คะน้าหมูกรอบ หมี่เกี๊ยวน้ำ และราดหน้า ล้วนผ่านการผัดด้วย “เตาถ่าน” ซึ่งปัจจุบันแทบไม่เหลือให้เห็นในร้านอาหารทั่วไป และย่านนี้เองก็มีจุ้ยซินเพียงร้านเดียว

อาม่ามองว่าการทำอาหารกับเตาถ่านในปัจจุบัน สะท้อนวิถีอาหารอย่างไร

-สำหรับอาม่า เตาถ่านไม่ใช่เพียงอุปกรณ์ทำอาหาร แต่เป็นหัวใจของรสชาติ ไฟจากถ่านให้ความร้อนที่แตกต่าง ควันอ่อน ๆ ที่ลอยขึ้นระหว่างผัดช่วยเติมกลิ่นหอมเฉพาะตัว จนกลายเป็นรสชาติที่ลูกค้าหลายคนบอกว่า ไม่มีร้านไหนเหมือน

ราคาในปัจจุบันเท่าที่ทราบอาม่ายังคงไว้ที่ 50 บาท แม้ว่าในช่วงเศรษฐกิจที่ทุกอย่างกำลังแพง

-แม้ต้นทุนวัตถุดิบจะเพิ่มขึ้นตามภาวะเศรษฐกิจ แต่ร้านยังคงขายอาหารในราคาเริ่มต้นเพียง 50 บาท เพราะเจ้าของร้านเชื่อว่า ในวันที่ค่าครองชีพสูงขึ้น การได้อิ่มอร่อยในราคาที่จับต้องได้ คือสิ่งที่ลูกค้าสมควรได้รับ

“เศรษฐกิจแบบนี้ อาม่าก็ยังไม่กล้าขึ้นราคาเท่าไหร่ เพราะมองลูกค้าเป็นหลัก” ถึงแม้ประโยคธรรมดา แต่สะท้อนความคิดของคนค้าขายรุ่นเก่าที่ไม่ได้มองเพียงกำไร หากยังคำนึงถึงผู้คนที่เดินเข้ามานั่งกินในร้านทุกวัน

ในร้านเท่าที่ทราบมา เรายังมีขนมที่หาทานยากชนิดหนึ่ง ที่ปัจจุบันแทบหาทานไม่ได้แล้ว สืบทอดทำอยู่

-นอกจากอาหารคาวแล้ว อีกหนึ่งของดีที่หลายคนตั้งใจมาหาคือ “มุ้ยปั่น” หรือขนมถ้วยจีนสีเขียว ขนมพื้นบ้านของชาวจีนฮากกา (คนแคะ) ที่ปัจจุบันแทบจะหากินไม่ได้แล้ว ขนมเนื้อเหนียวนุ่ม สีเขียวจากใบเตย ราดน้ำเชื่อมรสหวานเค็ม โรยงาคั่วและกระเทียมเจียว ก่อนหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ เป็นรสชาติที่หลายคนคิดถึง  บางคนยอมขับรถมาจากหาดใหญ่ หรือพื้นที่ใกล้เคียงเพียงเพื่อซื้อกลับบ้าน 

ความทรงจำของร้านที่ลูกค้าประทับใจ

ร้านจุ้ยซินอาจไม่ได้มีการตกแต่งหรูหรา ไม่มีป้ายร้านขนาดใหญ่ หรือเมนูที่หวือหวาตามกระแส แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือกลิ่นควันจากเตาถ่าน เสียงกระทะที่ดังเป็นจังหวะ และรอยยิ้มของหญิงวัย 73 ปี ที่ยังยืนอยู่หน้าเตาเหมือนเมื่อหลายสิบปีก่อน

บางครั้ง ความอร่อยอาจไม่ได้อยู่ที่วัตถุดิบราคาแพง แต่อยู่ที่ความตั้งใจในการลงมือทำ และการรักษาสิ่งเดิม ๆ เอาไว้ให้คนรุ่นหลังได้สัมผัส ในวันที่หลายร้านเลือกเดินตามความรวดเร็ว “จุ้ยซิน” ยังคงเลือกเดินช้า ๆ ด้วยวิธีเดิม ใช้เตาถ่าน ผัดทีละจาน และส่งต่อรสชาติที่อยู่คู่ชุมชนมานานกว่าหนึ่งศตวรรษ ให้ยังคงมีชีวิตต่อไปในทุกมื้ออาหาร

พิกัดร้าน จุ๊ยซิน (เจ้าเก่าทุ่งลุง) หลังป้อมตำรวจสี่แยกไฟแดงตลาดทุ่งลุง อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา

Hatyaifocus.com , อยากซื้อ อยากขาย สินค้ามือสอง หางาน หางานหาดใหญ่ บทความ สไตวัยรุ่น ข่าวอับเดตตลอด 24 ชั่วโมง ลงโฆษณาในหาดใหญ่