
สำนักศิลปากรที่ 11 สงขลา ได้เขียนถึงโบราณสถานภูเขาน้อยไว้ว่าภูเขาน้อยเป็นภูเขาขนาดเล็ก ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของเขาแดง ในพื้นที่หมู่ที่ 7 บ้านบนเมือง ตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา
เจดีย์เขาน้อย
บนยอดเขาน้อย ปรากฏฐานเจดีย์ซึ่งชาวบ้านเรียกกันโดยทั่วไปว่า พระเจดีย์เขาน้อย ปัจจุบันเหลือร่องรอยส่วนฐานของเจดีย์ก่ออิฐ มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนาดกว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 20 เมตร บริเวณฐานทำเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูป

การขุดค้นทางโบราณคดี พ.ศ.2529 พ.ศ.2529 หน่วยศิลปากรที่ 9 กรมศิลปากร ดำเนินการขุดค้นที่โบราณสถานแห่งนี้ได้พบร่องรอยของสถาปัตยกรรม และโบราณวัตถุหลายรายการ
ภูเขาน้อยสมัยพุทธศตวรรษที่ 12-16
โบราณวัตถุที่ขุดพบเช่น จันทรศาลา เศียรเทวดาศิลา ชิ้นส่วนประดับสถาปัตยกรรม แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของศิลปะจากอินเดียเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12 จึงสันนิษฐานได้ว่าเมื่อราว พ.ศ.1101-1200 บนยอดเขาน้อยเคยมีศาสนสถานซึ่งได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียปรากฏขึ้นแล้ว

ภูเขาน้อยสมัยอยุธยา
ชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนปั้น ใบเสมาหินทรายแดง ศิลปะอยุธยา ซึ่งขุดพบในพ.ศ.2529 ประกอบกับร่องรอยของพระเจดีย์เขาน้อยที่ยังคงปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน ทำให้เชื่อได้ว่าเมื่ออาณาจักรอยุธยาแผ่อำนาจมาถึงปลายคาบสมุทรสทิงพระอย่างมั่นคงในราวพุทธศตวรรษที่ 22 จึงได้มีการดัดแปลงศาสนสถานเดิมเสียใหม่ด้วยรูปแบบของศิลปะอยุธยา
ภูเขาน้อยในกัลปนา จุลศักราช 977
ในแผนที่เมืองนครศรีธรรมราช จุลศักราช 977 (พ.ศ.2158) ซึ่งมีลักษณะเป็นตำราภาพแสดงวัดวารามที่ได้รับการพระราชทานกัลปนาในบริเวณคาบสมุทรสทิงพระโดยพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา ปรากฏภาพ “เขาน้อย” ในบริเวณปลายคาบสมุทรสทิงพระ อยู่ในกลุ่มเดียวกับ เขาแดง เขาค่ายม่วง เขาเขียว เขาเกาะยอ และเขาตังกวน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเขาน้อยในฐานจุดสังเกตสำคัญ (Landmark)

ภูเขาน้อยในแผนที่ฝรั่งเศส
ในพ.ศ.2230 มองซิเออร์ เดอ ลามาร์ วิศวกรชาวฝรั่งเศส รับพระบรมราชโองการจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แห่งกรุงศรีอยุธยา เดินทางไปยังเมืองต่างๆคืออยุธยา ละโว้ บางกอก มะริด นครศรีธรรมราช พัทลุง และสงขลา โดยเมื่อมาถึงเมืองสงขลามองซิเออร์ เดอ ลามาร์ ได้ดำเนินการสำรวจและเตรียมการวางแผนในการซ่อมแซมป้อมกำแพงเมืองสงขลาขึ้นใหม่ ในคราวนี้จึงได้มีการวาดแผนที่เมืองสงขลาที่หัวเขาแดงเอาไว้ และแผนที่นี้ได้แสดงตำแหน่งเขาน้อยในฐานะส่วนหนึ่งของเมืองสงขลาที่หัวเขาแดงเอาไว้อย่างชัดเจน

ภูเขาน้อยกับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานภูเขาน้อย(ทั้งลูก)มีเขตปริมณฑลโดยรอบ 20 เมตร ในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 103 ตอนที่ 65 หน้า 1800 วันที่ 22 เมษายน 2529 และต่อมาเมื่อมีการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานบริเวณเมืองสงขลาเก่า ตามประกาศราชกิจจานุเบกษาเล่ม 109 ตอนที่ 119 หน้า 10190 วันที่ 17 กันยายน 2535 โบราณสถานภูเขาน้อยจึงได้รับการกำหนดเขตที่ดินใหม่รวมเข้ากับกลุ่มโบราณสถานบริเวณเมืองสงขลาเก่าซึ่งมีพื้นที่รวมกันทั้งสิ้นประมาณ 2,460 ไร่







ขอบคุณภาพต้นฉบับบทความ : เรียบเรียงโดย นายสารัท ชลอสันติสกุล นักโบราณคดีชำนาญการ สำนักศิลปากรที่ ๑๑ สงขลา
ถ้ำพ่อพระยามารสิงหะ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ริมสมิหลา แหล่งสักการะ “ทวดเสือสิงหะมาร” เสริมสิริมงคล
29 มีนาคม 2569 | 432วัดแจ้ง ระโนด วัดเก่าแก่ริมอ่าวไทย กับ “ประตูแห่งกาลเวลา” ที่สะท้อนศรัทธาชุมชน
29 มีนาคม 2569 | 528ตำหนักพระแม่งูจงอาง วัดเขาน้อย ศรัทธาและความเชื่อคู่โบราณสถานเมืองสิงหนคร
29 มีนาคม 2569 | 442สุสานคาทอลิกหาดใหญ่ ร่องรอยศรัทธาแห่งชุมชนคริสต์
22 มีนาคม 2569 | 183แมคโดนัลด์ที่ไม่ใช่แค่ร้านอาหาร แต่เป็นศูนย์รวมความทรงจำของเด็ก ม.อ.
22 มีนาคม 2569 | 531สูดอากาศดี ถ่ายรูปสวยกับอุทยานวิทยาศาสตร์ ม.อ.
22 มีนาคม 2569 | 521ใต้สยามนครินทร์ เวทีเสียงเพลงของวัยรุ่นหาดใหญ่
15 มีนาคม 2569 | 659ไอซ์โดมหาดใหญ่ เมืองหนาวกลางแดนใต้ ความทรงจำของเด็กหาดใหญ่
15 มีนาคม 2569 | 689